Psalms 137

نوحه‌ سرايی قوم‌ اسرائيل‌ در تبعيد

كنار نهرهای بابل‌ نشستيم‌ و اورشليم‌ را به‌ ياد آورديم‌ و گريستيم‌.
آنان‌ كه‌ ما را اسير كرده‌ و تاراج‌ نموده‌ بودند از ما خواستند از سرودهای اورشليم‌ بخوانيم‌ و ايشان‌ را شاد سازيم‌. اما ما بربطهای خود را بر درختان‌ بيد آويختيم‌، زيرا چگونه‌ می‌توانستيم‌ در ديار غريب‌ سرود خداوند را بخوانيم‌؟

ای اورشليم‌، اگر تو را فراموش‌ كنم‌، دست‌ راست‌ من‌ از كار بيافتد تا ديگر بربط‌ ننوازم‌؛
اگر از فكر تو غافل‌ شوم‌ و تو را بر همه‌ء خوشيهای خود ترجيح‌ ندهم‌، زبانم‌ لال‌ شود تا ديگر سرود نخوانم‌.

ای خداوند، به‌ ياد آور روزی را كه‌ اورشليم‌ محاصره‌ شده‌ بود و ادوميان‌ فرياد برمی‌آوردند: "شهر را آتش‌ بزنيد و آن‌ را با خاک يكسان‌ كنيد!"

ای بابل‌، تو ويران‌ خواهی شد! متبارک باد آنكه‌ همان‌ بلايی را كه‌ تو بر سر ما آوردی، بر سر خودت‌ بياورد.
سعادتمند باد كسی كه‌ كودكان‌ تو را بگيرد و آنها را بر صخره‌ها بكوبد!

Copyright information for FCB