Psalms 39

اعتراف‌ انسان‌ رنجور

به‌ خود گفتم‌: "مواظب‌ رفتارم‌ خواهم‌ بود و احتياط‌ خواهم‌ كرد تا با زبان‌ خود خطا نورزم‌. مادامی كه‌ آدم‌ بدكار نزديک من‌ است‌ سخن‌ نخواهم‌ گفت‌."
من‌ گنگ‌ و خاموش‌ بودم‌، حتی از سخن‌ گفتن‌ درباره‌ء چيزهای خوب‌ خودداری می‌كردم‌؛ ولی درد من‌ باز هم‌ شديدتر شد.
اضطرابی در دلم‌ بوجود آمد؛ هر چه‌ بيشتر می‌انديشيدم‌ آتش‌ درونم‌ بيشتر شعله‌ می‌كشيد. سرانجام‌ به‌ سخن‌ آمدم‌ و گفتم‌:
"خداوندا، پايان‌ عمرم‌ را بر من‌ معلوم‌ ساز و اينكه‌ ايام‌ زندگانی من‌ چقدر است‌ تا بدانم‌ كه‌ چقدر فانی هستم‌!"
تو عمرم‌ را به‌ اندازه‌ء يک وجب‌ ساخته‌ای و زندگانيم‌ در نظر تو هيچ‌ است‌. عمر انسان‌ همچون‌ نفسی است‌ كه‌ برمی‌آيد و نيست‌ می‌گردد!
عمر انسان‌ مانند سايه‌ زودگذر است‌ و او بيهوده‌ خود را مشوش‌ می‌كند. او مال‌ و ثروت‌ جمع‌ می‌كند، ولی نمی‌داند چه‌ كسی از آن‌ استفاده‌ خواهد كرد.

خداوندا، اكنون‌ ديگر به‌ چه‌ اميدوار باشم‌؟ تنها اميدم‌ تو هستی.
مرا از همه‌ء گناهانم‌ برهان‌ و نگذار احمقان‌ به‌ من‌ بخندند.
من‌ سكوت‌ اختيار می‌كنم‌ و زبان‌ به‌ شكايت‌ نمی‌گشايم‌، زيرا اين‌ مصيبت‌ را تو بر من‌ عارض‌ كرده‌ای.
10 بلای خود را از من‌ دور كن‌، زيرا از ضرب‌ دست‌ تو تلف‌ می‌شوم‌.
11 تو انسان‌ را بسبب‌ گناهانش‌ توبيخ‌ و تاديب‌ می‌كنی؛ آنچه‌ را كه‌ او به‌ آن‌ دل‌ بسته‌ است‌ نابود می‌كنی، درست‌ همانگونه‌ كه‌ بيد لباس‌ را نابود می‌كند. آری، عمر انسان‌ بادی بيش‌ نيست‌.

12 خداوندا، دعای مرا بشنو و به‌ فريادم‌ برس‌؛ اشكهايم‌ را ناديده‌ نگير. در اين‌ دنيا مسافری بيش‌ نيستم‌؛ غريبم‌، غريب‌ مانند اجداد خود؛ مرا نزد خود پناه‌ بده‌.
13 غضب‌ خود را از من‌ برگردان‌؛ بگذار پيش‌ از مردنم‌ بار ديگر روی شادی و نشاط‌ را ببينم‌!

Copyright information for FCB