Proverbs 27

1درباره فردا فخر منما، زیرا نمی دانی که روز چه خواهد زایید.

2دیگری تو را بستاید و نه دهان خودت، غریبی و نه لبهای تو.

3سنگ سنگین است و ریگ ثقیل، اما خشم احمق از هر دوی آنها سنگینتر است.

4غضب ستم کیش است و خشم سیل، اماکیست که در برابر حسد تواند ایستاد.

5تنبیه آشکار از محبت پنهان بهتر است.

6جراحات دوست وفادار است، اما بوسه های دشمن افراط است.

7شکم سیر از‌شان عسل کراهت دارد، امابرای شکم گرسنه هر تلخی شیرین است.

8کسی‌که از مکان خود آواره بشود، مثل گنجشکی است که از آشیانه‌اش آواره گردد.

9روغن و عطر دل را شاد می‌کند، همچنان حلاوت دوست از مشورت دل.

10دوست خود و دوست پدرت را ترک منما، و در روز مصیبت خود به خانه برادرت داخل مشو، زیرا که همسایه نزدیک از برادر دور بهتراست.

11‌ای پسر من حکمت بیاموز و دل مرا شادکن، تا ملامت کنندگان خود را مجاب سازم.

12مرد زیرک، بلا را می‌بیند و خویشتن رامخفی می‌سازد، اما جاهلان می‌گذرند و درعقوبت گرفتار می‌شوند.

13جامه آن کس را بگیر که به جهت غریب ضامن است، و او را به رهن بگیر که ضامن بیگانگان است.

14کسی‌که صبح زود برخاسته، دوست خودرا به آواز بلند برکت دهد، از برایش لعنت محسوب می‌شود.

15چکیدن دائمی آب در روز باران، و زن ستیزه‌جو مشابه‌اند.

16هرکه او را باز‌دارد مثل کسی است که باد رانگاه دارد، یا روغن را که در دست راست خودگرفته باشد.

17آهن، آهن را تیز می‌کند، همچنین مرد روی دوست خود را تیز می‌سازد.

18هر‌که درخت انجیر را نگاه دارد میوه‌اش راخواهد خورد، و هر‌که آقای خود را ملازمت نماید محترم خواهد شد،
19چنانکه در آب صورت به صورت است، همچنان دل انسان به انسان.

20هاویه و ابدون سیر نمی شوند، همچنان چشمان انسان سیر نخواهند شد.

21بوته برای نقره و کوره به جهت طلاست، همچنان انسان از دهان ستایش کنندگان خود(آزموده می‌شود).

22احمق را میان بلغور در هاون با دسته بکوب، و حماقتش از آن بیرون نخواهد رفت.

23به حالت گله خود نیکو توجه نما، و دل خود را به رمه خود مشغول ساز،
24زیرا که دولت دائمی نیست، و تاج هم نسلابعد نسل (پایدار) نی.

25علف را می‌برند و گیاه سبز می‌روید، وعلوفه کوهها جمع می‌شود،
26بره‌ها برای لباس تو، و بزها به جهت اجاره زمین به‌کار می‌آیند،
27و شیر بزها برای خوراک تو و خوراک خاندانت، و معیشت کنیزانت کفایت خواهد کرد.

Copyright information for FarsiOPV