Ecclesiastes 6

Det er ei ulukka som eg hev set under soli, og tung ligg ho på menneskja: Når Gud gjev ein mann rikdom og skattar og æra, so han for sin part ikkje vantar noko av det han ynskjer, men Gud ikkje let honom vera kar til å njota godt av det, men ein framand mann fær njota det, so er det fåfengd og ei vond liding. Um ein mann fær hundrad born og liver mange år, so talet vert stort på dagarne i hans liveår, men sjæli hans ikkje vert mett av det gode, og han so ikkje fær nokor jordferd, då segjer eg: Eit ufullbore foster er betre fare enn han. For til fåfengs kom det, og i myrker gjeng det burt, og i myrker fær det namnet sitt løynt, og soli hev det korkje set eller kjent - det hev meir ro enn han. Og um han so livde tusund år tvo gonger, men ikkje fekk njota noko godt - fer ikkje alt til ein stad? All mannsens møda er for munnen hans, og like vel vert hugen aldri nøgd. For kva fyremun hev vismannen framfor dåren? Kva fyremun hev fatigmannen som veit å vandra for augo på dei livande? Betre augnesyn enn ein urolig hugen. Det er fåfengd og jag etter vind. 10 Det som hender, er alt fyrr nemnt med namn, og det er kjent kva ein mann skal verta, og ikkje kann han saksøkja den som er sterkare enn han. 11 For det finst ein ordrikdom som berre aukar fåfengdi, kva gagn hev mannen av det? 12 For kven veit kva som er godt for mannen i livet, i alle hans fåfengde livedagar som han fer igjenom som ein skugge? Og kven segjer med mannen kva som skal henda under soli etter hans tid?
Copyright information for NorSMB