Job 23

1Respondens autem Job, ait : 2[Nunc quoque in amaritudine est sermo meus,/ et manus plagæ meæ aggravata est super gemitum meum./ 3Quis mihi tribuat ut cognoscam et inveniam illum,/ et veniam usque ad solium ejus ?/ 4Ponam coram eo judicium,/ et os meum replebo increpationibus :/ 5ut sciam verba quæ mihi respondeat,/ et intelligam quid loquatur mihi./ 6Nolo multa fortitudine contendat mecum,/ nec magnitudinis suæ mole me premat./ 7Proponat æquitatem contra me,/ et perveniat ad victoriam judicium meum./ 8Si ad orientem iero, non apparet ;/ si ad occidentem, non intelligam eum./ 9Si ad sinistram, quid agam ? non apprehendam eum ;/ si me vertam ad dexteram, non videbo illum./ 10Ipse vero scit viam meam,/ et probavit me quasi aurum quod per ignem transit./ 11Vestigia ejus secutus est pes meus :/ viam ejus custodivi, et non declinavi ex ea./ 12A mandatis labiorum ejus non recessi,/ et in sinu meo abscondi verba oris ejus./ 13Ipse enim solus est, et nemo avertere potest cogitationem ejus :/ et anima ejus quodcumque voluit, hoc fecit./ 14Cum expleverit in me voluntatem suam,/ et alia multa similia præsto sunt ei./ 15Et idcirco a facie ejus turbatus sum,/ et considerans eum, timore sollicitor./ 16Deus mollivit cor meum,/ et Omnipotens conturbavit me./ 17Non enim perii propter imminentes tenebras,/ nec faciem meam operuit caligo.]
Copyright information for VulgCT