Job 27

1Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit : 2[Vivit Deus, qui abstulit judicium meum,/ et Omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam./ 3Quia donec superest halitus in me,/ et spiritus Dei in naribus meis,/ 4non loquentur labia mea iniquitatem,/ nec lingua mea meditabitur mendacium./ 5Absit a me ut justos vos esse judicem :/ donec deficiam, non recedam ab innocentia mea./ 6Justificationem meam, quam cœpi tenere, non deseram :/ neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea./ 7Sit ut impius, inimicus meus,/ et adversarius meus quasi iniquus./ 8Quæ est enim spes hypocritæ, si avare rapiat,/ et non liberet Deus animam ejus ?/ 9Numquid Deus audiet clamorem ejus,/ cum venerit super eum angustia ?/ 10aut poterit in Omnipotente delectari,/ et invocare Deum omni tempore ?/ 11Docebo vos per manum Dei quæ Omnipotens habeat,/ nec abscondam./ 12Ecce vos omnes nostis :/ et quid sine causa vana loquimini ?/ 13Hæc est pars hominis impii apud Deum,/ et hæreditas violentorum, quam ob Omnipotente suscipient./ 14Si multiplicati fuerint filii ejus, in gladio erunt,/ et nepotes ejus non saturabuntur pane :/ 15qui reliqui fuerint ex eo sepelientur in interitu,/ et viduæ illius non plorabunt./ 16Si comportaverit quasi terram argentum,/ et sicut lutum præparaverit vestimenta :/ 17præparabit quidem, sed justus vestietur illis,/ et argentum innocens dividet./ 18Ædificavit sicut tinea domum suam,/ et sicut custos fecit umbraculum./ 19Dives, cum dormierit, nihil secum auferet :/ aperiet oculos suos, et nihil inveniet./ 20Apprehendet eum quasi aqua inopia :/ nocte opprimet eum tempestas./ 21Tollet eum ventus urens, et auferet,/ et velut turbo rapiet eum de loco suo./ 22Et mittet super eum, et non parcet :/ de manu ejus fugiens fugiet./ 23Stringet super eum manus suas,/ et sibilabit super illum, intuens locum ejus.]
Copyright information for VulgCT