Job 29

Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit : [Quis mihi tribuat ut sim juxta menses pristinos,/ secundum dies quibus Deus custodiebat me ?/ Quando splendebat lucerna ejus super caput meum,/ et ad lumen ejus ambulabam in tenebris :/ sicut fui in diebus adolescentiæ meæ,/ quando secreto Deus erat in tabernaculo meo :/ quando erat Omnipotens mecum,/ et in circuitu meo pueri mei :/ quando lavabam pedes meos butyro,/ et petra fundebat mihi rivos olei :/ quando procedebam ad portam civitatis,/ et in platea parabant cathedram mihi./ Videbant me juvenes, et abscondebantur :/ et senes assurgentes stabant./ Principes cessabant loqui,/ et digitum superponebant ori suo./ 10 Vocem suam cohibebant duces,/ et lingua eorum gutturi suo adhærebat./ 11 Auris audiens beatificabat me,/ et oculus videns testimonium reddebat mihi :/ 12 eo quod liberassem pauperem vociferantem,/ et pupillum cui non esset adjutor./ 13 Benedictio perituri super me veniebat,/ et cor viduæ consolatus sum./ 14 Justitia indutus sum,/ et vestivi me, sicut vestimento et diademate, judicio meo./ 15 Oculus fui cæco, et pes claudo./ 16 Pater eram pauperum,/ et causam quam nesciebam diligentissime investigabam./ 17 Conterebam molas iniqui,/ et de dentibus illius auferebam prædam./ 18 Dicebamque : In nidulo meo moriar,/ et sicut palma multiplicabo dies./ 19 Radix mea aperta est secus aquas,/ et ros morabitur in messione mea./ 20 Gloria mea semper innovabitur,/ et arcus meus in manu mea instaurabitur./ 21 Qui me audiebant, expectabant sententiam,/ et intenti tacebant ad consilium meum./ 22 Verbis meis addere nihil audebant,/ et super illos stillabat eloquium meum./ 23 Expectabant me sicut pluviam,/ et os suum aperiebant quasi ad imbrem serotinum./ 24 Siquando ridebam ad eos, non credebant :/ et lux vultus mei non cadebat in terram./ 25 Si voluissem ire ad eos, sedebam primus :/ cumque sederem quasi rex, circumstante exercitu,/ eram tamen mœrentium consolator.]
Copyright information for VulgCT