Psalms 61

In finem, pro Idithun. Psalmus David. [Nonne Deo subjecta erit anima mea ?/ ab ipso enim salutare meum./ Nam et ipse Deus meus et salutaris meus ;/ susceptor meus, non movebor amplius./ Quousque irruitis in hominem ?/ interficitis universi vos,/ tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ./ Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere ;/ cucurri in siti :/ ore suo benedicebant,/ et corde suo maledicebant./ Verumtamen Deo subjecta esto, anima mea,/ quoniam ab ipso patientia mea :/ quia ipse Deus meus et salvator meus,/ adjutor meus, non emigrabo./ In Deo salutare meum et gloria mea ;/ Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est./ Sperate in eo, omnis congregatio populi ;/ effundite coram illo corda vestra :/ Deus adjutor noster in æternum./ 10 Verumtamen vani filii hominum,/ mendaces filii hominum in stateris,/ ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum./ 11 Nolite sperare in iniquitate,/ et rapinas nolite concupiscere ;/ divitiæ si affluant, nolite cor apponere./ 12 Semel locutus est Deus ;/ duo hæc audivi :/ quia potestas Dei est, 13 et tibi, Domine, misericordia :/ quia tu reddes unicuique juxta opera sua.]
Copyright information for VulgCT