Sir 50

[Simon, Oniæ filius, sacerdos magnus,/ qui in vita sua suffulsit domum,/ et in diebus suis corroboravit templum./ Templi etiam altitudo ab ipso fundata est,/ duplex ædificatio, et excelsi parietes templi./ In diebus ipsius emanaverunt putei aquarum,/ et quasi mare adimpleti sunt supra modum./ Qui curavit gentem suam,/ et liberavit eam a perditione :/ qui prævaluit amplificare civitatem,/ qui adeptus est gloriam in conversatione gentis,/ et ingressum domus et atrii amplificavit./ Quasi stella matutina in medio nebulæ,/ et quasi luna plena, in diebus suis lucet :/ et quasi sol refulgens,/ sic ille effulsit in templo Dei./ Quasi arcus refulgens inter nebulas gloriæ,/ et quasi flos rosarum in diebus vernis,/ et quasi lilia quæ sunt in transitu aquæ,/ et quasi thus redolens in diebus æstatis :/ quasi ignis effulgens,/ et thus ardens in igne :/ 10 quasi vas auri solidum,/ ornatum omni lapide pretioso :/ 11 quasi oliva pullulans, et cypressus in altitudinem se extollens,/ in accipiendo ipsum stolam gloriæ,/ et vestiri eum in consummationem virtutis./ 12 In ascensu altaris sancti/ gloriam dedit sanctitatis amictum./ 13 In accipiendo autem partes de manu sacerdotum,/ et ipse stans juxta aram :/ et circa illum corona fratrum :/ quasi plantatio cedri in monte Libano,/ 14 sic circa illum steterunt quasi rami palmæ :/ et omnes filii Aaron in gloria sua./ 15 Oblatio autem Domini in manibus ipsorum/ coram omni synagoga Israël :/ et consummatione fungens in ara,/ amplificare oblationem excelsi Regis,/ 16 porrexit manum suam in libatione,/ et libavit de sanguine uvæ./ 17 Effudit in fundamento altaris/ odorem divinum excelso Principi./ 18 Tunc exclamaverunt filii Aaron,/ in tubis productilibus sonuerunt :/ et auditam fecerunt vocem magnam in memoriam coram Deo./ 19 Tunc omnis populus simul properaverunt,/ et ceciderunt in faciem super terram,/ adorare Dominum Deum suum,/ et dare preces omnipotenti Deo excelso./ 20 Et amplificaverunt psallentes in vocibus suis,/ et in magna domo auctus est sonus suavitatis plenus./ 21 Et rogavit populus Dominum excelsum in prece,/ usque dum perfectus est honor Domini,/ et munus suum perfecerunt./ 22 Tunc descendens, manus suas extulit/ in omne congregationem filiorum Israël,/ dare gloriam Deo a labiis suis,/ et in nomine ipsius gloriari :/ 23 et iteravit orationem suam,/ volens ostendere virtutem Dei./ 24 Et nunc orate Deum omnium, qui magna fecit in omni terra,/ qui auxit dies nostros a ventre matris nostræ,/ et fecit nobiscum secundum suam misericordiam :/ 25 det nobis jucunditatem cordis,/ et fieri pacem in diebus nostris in Israël per dies sempiternos :/ 26 credere Israël nobiscum esse Dei misericordiam,/ ut liberet nos in diebus suis.]\ 27 [Duas gentes odit anima mea :/ tertia autem non est gens quam oderim :/ 28 qui sedent in monte Seir, et Philisthiim,/ et stultus populus qui habitat in Sichimis.]\ 29 [Doctrinam sapientiæ et disciplinæ scripsit in codice isto/ Jesus, filius Sirach, Jerosolymita,/ qui renovavit sapientiam de corde suo./ 30 Beatus qui in istis versatur bonis :/ qui ponit illa in corde suo, sapiens erit semper./ 31 Si enim hæc fecerit, ad omnia valebit, quia lux Dei vestigium ejus est.]
Copyright information for VulgCT