‏ Psalms 78

1Þjóð mín, hlustaðu á kenningu mína. Gefðu gaum að því sem ég hef að segja. 2– 3Nú ætla ég að rifja upp fyrir þér liðna atburði, frásagnir sem varðveist hafa frá kynslóð til kynslóðar. 4Ég birti ykkur sannleikann, svo að þið getið sagt börnum ykkar frá dásemdarverkum Drottins, öllum þeim undrum sem hann vann. 5Lögmál sitt gaf hann Ísrael og bauð forfeðrunum að kenna það börnum sínum 6sem síðan skyldu kenna það sínum afkomendum. Þannig skyldi lögmál hans berast frá einni kynslóðinni til annarrar. 7Því hefur sérhver kynslóð getað haldið lög Guðs, treyst honum og heyrt um hans dásemdarverk. 8Ný kynslóð skyldi ekki þurfa að fara að fordæmi feðra sinna sem voru þrjóskir, óhlýðnir og ótrúir og forhertu sig gegn Guði.

9Þótt íbúar Efraím væru alvopnaðir, þá flúðu þeir þegar að orustunni kom. 10Þannig rufu þeir sáttmálann við Guð og fóru sína eigin leið. 11– 12Þeir gleymdu máttarverkum Drottins, sem hann hafði fyrir þá gert og forfeður þeirra í Egyptalandi, 13þegar hann klauf hafið og leiddi þá yfir þurrum fótum. Vatnið stóð eins og veggur til beggja handa! 14Að degi til leiddi hann þá með skýi, en eldstólpa um nætur. 15Hann rauf gat á klettinn í eyðimörkinni. Vatnið streymdi fram og þeir svöluðu þorsta sínum.

16Já, það flæddi frá klettinum, líkast rennandi á! 17Samt héldu þeir fast við þrjósku sína og syndguðu gegn hinum hæsta Guði.

18Þeir kvörtuðu og kveinuðu og heimtuðu annað að borða en það sem Guð gaf þeim. 19– 20Þeir ásökuðu jafnvel sjálfan Guð og sögðu: „Hann gaf okkur vatn, en hvers vegna fáum við ekki brauð eða kjöt?!“ 21Drottinn hlustaði og honum rann í skap, reiði hans upptendraðist gegn Ísrael. 22Enda treystu þeir honum ekki, né trúðu forsjá hans. 23Jafnvel þótt hann lyki upp himninum – eins og glugga! – 24og léti manna rigna niður. 25Já, þeir átu englabrauð! – og urðu mettir.

26Þá lét hann austanvind blása og stýrði vestanvindinum með krafti sínum. 27Og viti menn, fuglum rigndi af himni, – þeir voru eins og sandur á sjávarströnd! 28Af hans völdum féllu þeir til jarðar um allar tjaldbúðirnar. 29Og fólkið át nægju sína. Hann mettaði hungur þeirra. 30En varla höfðu þeir lokið matnum – fæðan var enn í munni þeirra, 31þá reiddist Drottinn þeim og lagði að velli æskumenn Ísraels. 32En þeir sáu sig ekki um hönd, en héldu áfram að syndga og vildu ekki trúa kraftaverkum Drottins. 33Þess vegna stytti hann ævi þeirra og sendi þeim miklar hörmungar. 34En þegar neyðin var stærst, tóku þeir að leita Guðs. Þeir iðruðust og snéru sér til hans. 35Þeir viðurkenndu að Guð er eini grundvöllur lífsins – að hinn hæsti Guð væri frelsari þeirra. 36En því miður fylgdu þeir honum aðeins í orði kveðnu, en ekki af heilum hug, 37hjarta þeirra var langt frá honum. Þeir stóðu ekki við orð sín.

38Samt var hann þeim miskunnsamur, fyrirgaf syndir þeirra og tortímdi þeim ekki. Margoft hélt hann aftur af reiði sinni. 39Hann minntist þess að þeir voru dauðlegir menn, eins og andblær sem kemur og fer. 40Já, oft risu þeir gegn Guði í eyðimörkinni og ollu honum vonbrigðum. 41Aftur og aftur sneru þeir við honum baki og freistuðu hans. 42Þeir gleymdu krafti hans og kærleika og hvernig hann hafði frelsað þá frá óvinum þeirra. 43Þeir gleymdu plágunum sem hann sendi Egyptum í Sóan 44þegar hann breytti fljótum þeirra í blóð, svo að enginn gat drukkið. 45Eða þegar hann fyllti landið af flugum og froskum! 46Lirfurnar spilltu uppskerunni og engispretturnar átu allt, hvort tveggja var frá honum komið. 47Hann eyddi vínviði þeirra með hagléli og mórberjatrjánum með frosti. 48Búpeningurinn hrundi niður í haganum, haglið rotaði hann og sauðirnir drápust í eldingum. 49Hann úthellti reiði sinni yfir þá, sendi þeim ógn og skelfingu. Hann leysti út sendiboða ógæfunnar – engla sem létu þá kenna á því! 50Hann gaf reiðinni lausan tauminn. Og ekki hlífði hann Egyptunum. Þeir fengu vænan skerf af plágum og sjúkdómum. 51Þá deyddi hann frumburði Egypta, efnilegan ungviðinn, sem vonirnar voru bundnar við. 52Sinn eigin lýð leiddi hann styrkri hendi gegnum eyðimörkina. 53Hann var skjól þeirra og vörn. Þeir þurftu ekkert að óttast, en hafið gleypti óvini þeirra. 54Hann greiddi för þeirra til fyrirheitna landsins, til hæðanna sem hann hafði skapað. 55Íbúum landsins stökkti hann á flótta en gaf þar ættkvíslum Ísraels erfðahlut og skjól. 56En þótt þeir nytu gæsku Guðs, risu þeir gegn hinum hæsta og fyrirlitu boðorð hans. 57Þeir sneru af leið og rufu trúnað rétt eins og feður þeirra. Eins og bogin ör misstu þeir marksins sem Guð hafði sett þeim. 58Þeir tóku aðra guði, reistu þeim ölturu og egndu Drottin á móti sér. 59Guð sá verk þeirra og reiddist – fékk viðbjóð á Ísrael. 60Hann yfirgaf helgidóm sinn í Síló, bústað sinn meðal manna. 61Örk sína lét hann falla í hendur óvinanna og vegsemd hans var óvirt af heiðingjum. 62Hann reiddist lýð sínum og lét hann falla fyrir sverði óvinanna. 63Æskumenn Ísraels fórust í eldi og ungu stúlkurnar upplifðu ekki sinn brúðkaupsdag. 64Prestunum var slátrað og ekkjur þeirra dóu áður en þær gátu harmað þá. 65Þá var sem Drottinn vaknaði af svefni, eins og hetja sem rís upp úr vímu, 66og hann gaf þeim vænt spark í bakhlutann og sendi þá burt með skömm, sömu leið og þeir komu. 67Hann hafnaði fjölskyldu Jósefs, ætt Efraíms, 68en kaus Júdaættkvísl og Síonfjall, sem hann elskar. 69Þar reisti hann musteri sitt – voldugt og traust rétt eins og himin og jörð. 70Hann kaus Davíð sem þjón sinn, tók hann frá sauðunum, 71úr smalamennskunni, til að verða leiðtogi og hirðir þjóðar sinnar. Og hann gætti hennar af öryggi og með hreinu hjarta.