‏ Psalms 104

1– 2Ég lofa Drottin! Drottinn, þú Guð minn, þú ert undursamlegur! Þú ert íklæddur hátign og dýrð og umlukinn ljósi! Þú þandir út himininn eins og dúk og dreifðir um hann stjörnunum. 3Þú mótaðir þurrlendið og rýmdir fyrir hafinu. Þú gerðir ský að vagni þínum og ferð um á vængjum vindarins. 4Englarnir eru erindrekar þínir og eldslogar þjóna þér.

5Undirstöður heimsins eru traustar, þær eru þitt verk, og þess vegna haggast hann ekki. 6Þú lést vatnsflóð ganga yfir jörðina og hylja fjöllin. 7– 8Og þegar þú bauðst, safnaðist vatnið saman í höfunum, fjöllin risu og dalirnir urðu til. 9Þú settir sjónum sín ákveðnu mörk svo að hann skyldi aldrei aftur flæða yfir þurrlendið.

10Þú settir lindir í dalina og lækir renna um fjöllin. 11Þeir eru dýrunum til drykkjar og þar svalar villiasninn þorsta sínum. 12Þar gera fuglar sér hreiður og söngur þeirra ómar frá trjánum. 13Hann sendir regn yfir fjöllin svo að jörðin ber sinn ávöxt. 14Safaríkt grasið vex að boði hans og er búfénu til fæðu. En maðurinn yrkir jörðina, ræktar ávexti, grænmeti og korn, 15einnig vín sér til gleði, olíu sem gerir andlitið gljáandi og brauð sem gefur kraft. 16Drottinn gróðursetti sedrustrén í Líbanon, há og tignarleg, 17og þar byggja fuglarnir sér hreiður, en storkurinn velur kýprustréð til bústaðar. 18Steingeiturnar kjósa hin háu fjöll, en stökkhérarnir finna sér stað í klettum.

19Tunglið settir þú til að afmarka mánuði, en sólina til að skína um daga. 20Myrkur og nótt eru frá þér komin, þá fara skógardýrin á kreik. 21Þá öskra ljónin eftir bráð og heimta æti sitt af Guði. 22Þegar sólin rís draga þau sig í hlé og leggjast í fylgsni sín, 23en mennirnir ganga út til starfa og vinna allt til kvölds. 24Drottinn, hvílík fjölbreytni í öllu því sem þú hefur skapað! Allt á það upphaf sitt í vísdómi þínum! Jörðin er full af því sem þú hefur gert!

25Framundan mér teygir sig blikandi haf, iðandi af alls konar lífi! 26Og sjá! Þarna eru skipin! Og þarna hvalirnir! – þeir leika á alls oddi! 27Allar skepnur vona á þig, að þú gefir þeim fæðu þeirra á réttum tíma. 28Þú mætir þörfum þeirra og þau mettast ríkulega af gæðum þínum.

29En snúir þú við þeim bakinu er úti um þau. Þegar þú ákveður, deyja þau og verða að mold, 30en þú sendir líka út anda þinn og vekur nýtt líf á jörðinni.

31Lof sé Guði að eilífu! Drottinn gleðst yfir verkum sínum!

32Þegar hann lítur á jörðina, skelfur hún og eldfjöllin gjósa við snertingu fingra hans.

33Ég vil lofsyngja Drottni svo lengi sem ég lifi, vegsama Guð á meðan ég er til! 34Ó, að ljóð þetta mætti gleðja hann, því að Drottinn er gleði mín og fögnuður.

35Ó, að misgjörðarmenn hyrfu af jörðinni og að óguðlegir yrðu ekki framar til. En Drottin vil ég vegsama að eilífu! Hallelúja!