‏ Psalms 105

1Þakkið Drottni fyrir öll hans undursamlegu verk og segið frá þeim meðal þjóðanna. 2Syngið fyrir hann, leikið fyrir hann og segið öllum frá máttarverkum hans. 3Lofið og vegsamið hans heilaga nafn. Þið sem tilbiðjið Drottin, fagnið!

4Leitið hans og máttar hans, og keppið eftir að kynnast honum!

5– 6Minnist dásemdarverkanna sem hann vann fyrir okkur, sína útvöldu þjóð, afkomendur Abrahams og Jakobs, þjóna hans. Munið þið hvernig hann útrýmdi óvinum okkar? 7Hann er Drottinn, Guð okkar. Elska hans blasir við hvar sem er í landinu. 8– 9Þótt þúsund kynslóðir líði, þá gleymir hann ekki loforði sínu, sáttmála sínum við Abraham og Ísak. 10– 11Þennan sáttmála endurnýjaði hann við Jakob. Þetta er hans eilífi sáttmáli við Ísrael: „Ég mun gefa ykkur Kanaansland að erfð.“ 12Þetta sagði hann meðan þeir voru enn fámennir, já mjög fáir, og bjuggu sem útlendingar í landinu. 13Síðar dreifðust þeir meðal þjóðanna og hröktust úr einu landinu í annað. 14Samt leyfði hann engum að kúga þá og refsaði konungum sem það reyndu. 15„Snertið ekki við mínum útvöldu og gerið spámönnum mínum ekkert mein.“sagði hann.

16Og hann lét hungursneyð koma yfir Kanaansland og allur matur gekk til þurrðar. 17Þá sendi hann Jósef í ánauð til Egyptalands, þjóð sinni til bjargar. 18Þeir hlekkjuðu hann og þjáðu, 19en Guð lét hann þola eldraunina og batt að lokum enda á fangavist hans. 20Og faraó sendi eftir Jósef og lét hann lausan, 21og setti hann svo yfir allar eigur sínar. 22Þá hafði Jósef vald til að fangelsa höfðingja og segja ráðgjöfum konungs til.

23Síðar kom Jakob (Ísrael) til Egyptalands og settist þar að með sonum sínum. 24Þau ár fjölgaði Ísrael mjög, já svo mjög að þeir urðu fjölmennari en Egyptar, sem réðu landinu. 25En Guð sneri hjörtum Egypta gegn Ísrael, þeir hötuðu þá og hnepptu í þrældóm.

26Þá útvaldi Guð Móse sem fulltrúa sinn og Aron honum til hjálpar. 27Hann gjörði tákn meðal Egypta og vakti þannig ótta hjá þeim. 28Þeir fóru að skipun Drottins og hann sendi myrkur yfir landið, 29breytti ám og vötnum í blóð svo að fiskurinn dó.

30Þá kom flóðbylgja af froskum – þeir voru um allt, jafnvel í svefnherbergi konungs! 31Að skipun Móse fylltist landið af mývargi og flugum. 32Í stað regns dundi banvænt hagl yfir landið og eldingar skelfdu íbúana. 33Vínviður þeirra og fíkjutré drápust, féllu brotin til jarðar. 34Þá bauð hann engisprettum að naga allan grænan gróður 35og eyðileggja uppskeruna, – hvílík plága! 36Þá deyddi hann frumburðina, – elsta barn í hverri egypskri fjölskyldu – þar fór framtíðarvonin. 37Og Drottinn leiddi sitt fólk heilu og höldnu út úr Egyptalandi, hlaðið gulli og silfri. Ekkert þeirra var veikt eða vanmáttugt. 38Og Egyptar voru því fegnastir þegar Ísraelsmenn héldu á brott, því að þeir óttuðust þá.

39Um daga breiddi Guð út ský og hlífði þeim gegn brennheitri sólinni og um nætur lýsti hann þeim leiðina með eldstólpa. 40Þeir báðu um kjöt og hann sendi þeim lynghænsni og brauð gaf hann þeim – manna, brauð frá himni. 41Hann opnaði klettinn og vatnið spratt fram og varð að læk í eyðimörkinni. 42Hann minntist loforðs síns til Abrahams, þjóns síns, 43og leiddi sitt útvalda fólk fagnandi út úr Egyptalandi. 44Og hann gaf þeim lönd heiðingjanna, sem stóðu í fullum blóma með þroskaða uppskeru og þeir átu það sem aðrir höfðu sáð til. 45Allt skyldi þetta hvetja Ísrael til trúfesti og hlýðni við lög Drottins.

Hallelúja!