‏ Psalms 106

1Hallelúja! Drottinn, þökk sé þér því að þú ert góður! Elska þín varir að eilífu. 2Hver getur talið upp öll máttarverk Guðs og hver getur lofað hann eins og rétt er og skylt? Enginn!

3Sæll er sá réttláti sem gerir nágrönnum sínum gott.

4Drottinn, þegar þú blessar og bjargar fólki þínu, minnstu þá einnig mín. 5Gefðu mér hlut í velgengni þinna útvöldu, að fá að gleðjast með þeim og deila með þeim hjálp þinni.

6Bæði við og feður okkar höfum margvíslega syndgað. 7Máttarverk þín í Egyptalandi mátu þeir lítils og fljótlega gleymdu þeir góðverkum þínum og risu gegn þér við hafið hið rauða. 8En samt frelsaðir þú þá, hélst uppi heiðri nafns þíns og sýndir mátt þinn. 9Þú klaufst hafið, lagðir þurran veg um botn þess og leiddir þá þar í gegn. 10Þannig frelsaðir þú þá frá óvinum þeirra. 11Síðan féll sjórinn aftur í farveg sinn og óvinir þeirra fórust – ekki einn komst af!

12Þá loks trúðu þeir Drottni og sungu honum lofsöng.

13En þeir voru fljótir að gleyma honum á ný! Þeir treystu ekki orðum hans 14en heimtuðu sífellt meira og meira og reyndu eins og þeir gátu á þolinmæði Guðs. 15Og hann lét að vilja þeirra, en þó ekki að öllu leyti. 16Þeir gerðu uppreisn gegn Móse og líka Aron, manninn sem Guð hafði valið til prests. 17Þá opnaðist jörðin og gleypti Datan og flokk Abírams. 18Eldur féll af himni og eyddi illmennum þessum.

19– 20Þeir gerðu sér líkneski af nauti, sem étur gras, og tilbáðu það í stað hins dýrlega Guðs! 21– 22Þannig óvirtu þeir Guð, frelsara sinn, sem gert hafði undur og tákn í Egyptalandi og við hafið rauða. 23Þess vegna áformaði Guð að eyða þeim öllum. En Móse, hans útvaldi þjónn, tók sér stöðu milli fólksins og Guðs og bað hann að láta af reiði sinni og tortíma þeim ekki.

24Og ekki vildu þeir inn í fyrirheitna landið, þeir treystu ekki að Guð mundi vernda þá. 25Þeir kvörtuðu í tjöldum sínum og fyrirlitu skipun hans. 26Þá ákvað hann að láta þá deyja í eyðimörkinni, 27tvístra afkomendum þeirra meðal þjóðanna og herleiða þá til annarra landa. 28Og hjá Peór gengu forfeður okkar í lið með fylgjendum Baals og báru fram fórnir til dauðra skurðgoða. 29Það reitti Drottin til reiði og þess vegna braust út plága meðal þeirra. 30Hún hélst þar til Pínehas gekk fram og refsaði þeim sem henni höfðu valdið. 31Hans verður ætíð minnst fyrir það réttlætisverk.

32Hjá Meríba reitti Ísrael Drottin aftur til reiði og olli Móse miklum vanda, 33– hann reiddist og talaði ógætileg orð. 34Og ekki útrýmdi Ísrael þjóðunum sem fyrir voru í landinu, eins og Guð hafði skipað þeim, 35heldur blönduðust þeir heiðingjunum og tóku upp ósiði þeirra. 36Þeir færðu skurðgoðum þeirra fórnir og leiddust burt frá Guði. 37– 38Þeir fórnuðu jafnvel börnum sínum til illra anda – til hjáguða Kanverja – úthelltu saklausu blóði og vanhelguðu landið með morðum. 39Þeir saurguðust af illverkum þessum, því að með hjáguðadýrkun sinni rufu þeir trúnað við Guð. 40Vegna alls þessa reiddist Drottinn Ísrael, lýð sínum, og fékk viðbjóð á honum, 41– 42og lét hann heiðnar þjóðir drottna yfir honum. Ísrael var stjórnað af óvinum sínum og þeir kúguðu hann.

43Aftur og aftur leysti hann þá undan okinu, en þeir héldu áfram að óhlýðnast honum, uns syndir þeirra komu þeim á kné.

44Samt bænheyrði hann þá og linaði þjáningar þeirra. 45Hann minntist loforðsins sem hann gaf þeim og aumkaðist yfir þá í elsku sinni, 46svo að jafnvel þeir sem kúguðu þá, sýndu þeim miskunn.

47Ó, frelsaðu okkur, Drottinn Guð! Safnaðu okkur saman frá þjóðunum svo að við getum sameiginlega þakkað þér og lofað nafn þitt.

48Lofaður sé Drottinn, Guð Ísraels, frá eilífð til eilífðar. Og allt fólkið segi: „Amen!“Hallelúja.