‏ Job 10

Dat .x. Capittel. 1MYnder zielen verdriet haers leuens, ick sal mijn sprake teghen my laten ghaen, ick sal spreken in die bitterheyt mijnder zielen.

2Ic sal Gode seggen. En wilt my niet verdoemen, gheeft my te kennen waerom dat ghy my aldus ordeelt. 3Duncket v goet te wesen dat ghi my tonrecht veruolcht, ende verdruct my dwerc uwer handen, ende dat ghy den raet der ongoddelijcker helpet? 4Hebdi vleeschelijcke oogen, oft suldi sien ghelijc een mensch siet? 5Sijn v daghen ooc ghelijck eens menschen daghen, ende v iaren ghelijc der menschen tijden. 6Dat ghi mijn boosheyt soecket, ende mijn onrechtuerdichheyt ondersoecket?

7Ende dat ghy weten moecht dat ic niet ongoddelijcs ghedaen en hebbe, want daer niemant en is, die wt uwen handen soude mogen verlossen? 8V handen hebben my gemaect, ende my gheplaestert al gheheel rontsomme, ende worpt ghi mi so onuersienlijcs van bouen neder? 9Gedenct (bid ick) dat ghi my gemaect hebt ghelijc slijm, ende tot gestubbe suldi my wederom brenghen. 10En hebdi my niet als melc gemolcken, ende my als eenen case geronnen.

11Met vel ende vleesch hebdi my becleedt, met beenderen ende senuen hebdi my tsamen gheuoecht.

12Dleuen ende bermherticheyt hebdi mi ghegeuen, ende v besoecken heeft mijnen gheest bewaert. 13Hoe wel ghy dit verborcht in v herte, nochtans weet ick wel dat ghy alle dinghen ghedachtich sijt. 14Heb ick ghesondicht ende hebdi my een vre ghespaert, waerom en gedoochdi niet dat ic suyuer sij van mijnder boosheyt?

15Ende eest dat ick ongoddelijck ben, soo is my wee ende ben ick rechtuerdich, soo en sal ick mijn hooft niet opheffen, versaedt wesende met pijnen ende allendicheden. 16Ende om die hoouerdie suldi my vangen als een leeuwinne, ende wederom comende pijnt ghy my wonderlijck. 17Ghy vernieuwt v ghetuygen teghen my, ende vermenichfuldicht v gramscap tegen my, ende die pijnen strijden tegen my. 18Waerom hebdi my wt die moeder ghebracht? och oft ic vernielt hadde geweest dat my gheen ooghe en saghe. 19Soo soude ick gheweest hebben als oft ick niet en ware, vanden buyck voorts wech ghedragen totten graue. 20En sal die luttelheyt mijnder dagen niet cortelijck een eynde nemen? daerom laet my toe dat ick een luttelken mach mijnen pijne beweenen. 21Eer dat ick gae, ende niet weder en keere, tot dat duyster lant, ende bedect met die duysterheyt des doots. 22Dat lant der allendicheden, ende donckerheyt, daer die scaduwe des doots is ende gheen ghescictheyt, maer die eewighe grouwelijcheyt inwoonende is.