‏ Job 12

Dat .xij. Capittel. 1ENde Iob antwoordende heeft gheseydt.

2Sijdi dan alleen menschen, ende sal die wijsheyt met v lieden steruen? 3Ick heb ooc een herte alsoo wel als ghy noch ick en ben niet neerdere dan ghilieden, want wie en weet dese dinghen niet die ghy weet? 4Die van sijnen viant bespot wort gelijc ick, die sal Godt aenroepen, ende hy sal hem verhooren, want die simpelheyt vanden onnooselen wort begect. 5Sij is een versmaedde lampe by die ghedachten vanden rijcken, bereydt totten ghesetten tijde.

6Die tabernakelen vanden roouers sijn oueruloedich, ende sij verwecken Godt stoutelijck. Als hijt al in hen handen ghegheuen heeft. 7Sekerlijck vraget die beesten, ende sij sullent v leeren, ende vraget die voghelen des hemels, ende sij sullent v te kennen gheuen.

8Segghet der eerden, ende sij sal v antwoorden, ende die visschen der zee sullent vertellen. 9Wie en weet niet dat alle dese dingen des Heeren hant ghemaect heeft. 10In wiens hant is die ziele van alle dat leuende is, ende den gheest van alle des menschen vleesch?

11En ondersceydt die oore niet die woorden, ende den mont des eters den smake der spijsen? 12In die ouderen is wijsheyt ende in veel tijts voorsienicheyt. 13By hem is wijsheyt, ende sterckheyt, Hy heeft den raet, ende verstandicheyt. 14Eest dat hy verderft, soo en is daer niemant diet optimmeren mach. Eest dat hy eenen mensch besluydt, soo en isser niemant diet open doen mach. 15Eest dat hy wateren ophoudt, soo verdrooghet al, eest dat hy die wt laet, soo sullen sij dat lant omworpen. 16By hem is stercheyt ende wijsheyt, hy kent oock den ghenen die bedriecht, ende den ghenen die bedrogen wort. 17Hy leyt die raetsluyden tot een dwaes eynde, ende die rechters tot verwonderinghe. 18Den gordel der coninghen ontbint hy, ende omgort hen lendenen met eenen seele. 19Hy leydt die priesters sonder eere, ende die edelste vertreedt hy. 20Veranderende die lippe vanden warachtigen, ende die leeringhen der ouders wechnemende. 21Hy stort versmaetheyt wt op die princen, ende die ghene die verdruct waren weder opheffende. 22Die de diepten openbaert van die duysternissen, ende brengt int licht die scaduwe des doots.

23Die vermenichfuldicht dat volc ende vernieltse, ende als si verdoruen sijn, so stelt hi die wederom inden iersten staet.

24Die verandert therte vanden princen des volcks der eerden, ende bedriechtse dat sij te vergheefs gaen door den omwech. 25Sij sullen tasten als in duysternissen ende niet int licht, ende hy salse doen dolen als droncken luyden.