Job 17
Dat .xvij. Capittel. 1MYnen gheest sal flau worden, mijn daghen sullen ghecort worden, ende alleen blijft my ouer dat graf. 2Ic en heb niet ghesondicht ende in bitterheden woont mijn ooghe. 3Verlost my, ende stelt my neuen v, ende wiens hant ghy wilt laet teghen my strijden. 4Hen herte hebdi verre ghedaen van die leeringhe, ende daerom en sullen sij niet verhauen worden. 5Den roof gheloeft hy sijnen ghesellen, ende die ooghen van sijnen kinderen sullen gebreken. 6Hy heeft my ghestelt als in een ghemeyn segghen vanden ghemeynen volcke, ende een exempel ben ick voor henlieden. 7Verduystert is mijn ooghe van verbolghentheden, ende mijn leden sijn bij nae te niet ghebracht. 8Die rechtuerdighe sullen hen daer af verwonderen, ende die onnoosele sal teghen den hypocrijt verwect worden. 9Ende die rechtuerdighe sal sijnen wech houden, ende tot die suyuer handen sal hi stercheyt doen. 10Daerom bekeert v ghi alle gader ende coemt, ende ick en sal onder v lieden niet eenen wijsen vinden. 11Mijn dagen sijn ouerleden, mijn ghedachten sijn verstroyt, pijnende mijn herte. 12Den nacht hebben sij ghekeert inden dach, ende wederom nae die duysternissen hope ick dlicht. 13Eest dat ict verbeyde, soo is die helle mijn huys, ende in die duysternissen heb ick mijn beddeken ghemaect. 14Den ettere heb ick gheseyt. Ghy sijt mijn vader, mijn moeder, ende mijn suster, den wormen. 15Hierom waer is nv mijn verwachten, ende wie aenmerct mijn verduldicheyt? 16In die diepste helle salt alle dat mijn is nederdalen, meyndi oock dat my ten minsten daer ruste sal wesen?
Copyright information for
NldLeuv1548