‏ Job 29

Dat .xix. Capittel. 1ENde Iob heefter noch toe ghedaen, ende opnemende sijn ghelijckenisse heeft hi gheseyt,

2Wie mocht my gheuen dat ick ware als in die voerleden maenden, als in die daghen in die welcke Godt my bewaerde. 3Doen sijn lampe ouer mijn hooft scheen, ende ick nae sijn licht wandelde in die xxx duynernissen? 4Ghelijck ick gheweest hebbe in die daghen mijnder ioncheyt, als Godt heymelijck was in mijn tabernakel? 5Doen die almachtighe met my was, ende mijn knechten rontsomme my. 6Doen ick mijn voeten met boter wiesch, ende den steen my wtstorte riuieren van olie? 7Als ick wtginck totter stadt poorte, ende men bereydde my eenen stoel op die strate? 8Die ionghers saghen my ende berchden hen, ende die ouders opstaende stonden. 9Die princen hielden op van spreken, ende leyden haren vingher op haren mont. 10Die Vorsten bedwonghen hen stemme, ende hen tonghen cleefde aen hen kele. 11Die hoorende oore prees my voer salich, ende die ooghe siende gaf my ghetuyghenis. 12Om dat ick den luyde roepende armen verlost hadde, ende die weese die gheenen helper en hadde. 13Die ghebenedijdinghe vanden ghenen die vergaen soude hebben quam op my, ende therte vander weduwen heb ick vertroost. 14Ick was ghecleedt metter rechtuerticheyt, ende ick heb my ghecleedt met mijn rechte vonnisse, als met een cleedt, ende coninclijcke croone. 15Ick heb den blenden een ooghe gheweest, ende eenen voet den cruepelen. 16Ick was een vader vanden armen, ende die sake die ic niet en wist ondersocht ic seer naerstelijck.

17Ick brack in stucken die baectanden vanden boosen, ende wt sijnen tanden haelde ick den roof. 18Ende ick seyde, In mijnen nestken sal ick steruen, ende ghelijck den palmboom sal ick die daghen vermenichfuldighen. 19Mijn wortele ontpluycte omtrent die wateren, ende den dauwe sal blijuen in mijnen oochst.

20Mijn glorie sal altoos vernieuwt worden, ende mijnen boghe sal in mijn hant vermaect worden. 21Wie my hoorden die verwachten vonnisse, ende aenmerckende sweghen sij tot mijnen raet. 22Mijnen woerden en dorsten sij niet aenhanghen, ende op hen druypte mijn sprake. 23Sij beydden nae my als nae eenen reghen, ende haren mont deden sij open, als tot eenen auont reghen. 24Wanneer ick tot hen lachte, soe en gheloofden sij dat niet, ende dlicht mijns aensichts en viel op die aerde niet. 25Als ick tot henlieden gaen wilde, soo sadt ick dierste, ende als ick sadt ghelijck een coninck wiens heyr rontsomme hem staet, soo was ick nochtans der droeuigher trooster.