‏ Job 3

Dat .iij. Capittel. 1HIernae heeft Iob sijnen mont opengedaen, ende sijnen dach vermalendijt, 2ende heeft ghesproken. 3Vergaen moet den dach daer ic in gheboren ben, ende den nacht inden welcken gheseyt is daer is een mensch ontfangen. 4Dien dach worde verkeert in duysternissen, ende Godt en versuecke dien niet van bouen, ende hy en worde met gheenen licht verlichtet.

5Die duysternissen moeten dien verdonckeren, ende die scaduwe des doots, een donckerheyt moet hem beuangen, ende hy worde omwonden met bitterheyt.

6Dien nacht besitte een duyster stormende onweder hy en worde niet gerekent onder die dagen des iaers, noch ghetelt in die maenden.

7Dien nacht moet alleen blijuen, ende gheens lofs weerdich, 8veruloecken moeten sij dien die den dach veruloecken, die bereedt sijn om Leuiathan te verwecken. 9Die sterren moeten verduystert worden van sijnder donckerheyt, hy verwachte het dlicht, ende en sie dat niet, noch den opganck vanden opgaende dageraet. 10Om dat hy niet ghesloten en heeft die doeren des buycs die my ghedraghen heeft, noch en heeft dat quaet van mijnen oogen niet wechgenomen.

11Waerom en ben ic in die moeder niet gestoruen, ende doen ick wten lichaem comen was, waerom en sterf ick niet ter stont. 12Waerom ben ick ontfangen op die knien? waerom ben ic ghesoocht metten borsten?

13Want soo soude ick nv slapende swijgen, ende in mijnen slaep rusten. 14Met die coningen ende raetsheeren des lants, die voor hen betimmeren die verwoeste plaetsen. 15Oft met den princen diet gout besitten, ende vullen hen huysen met siluer. 16Oft ghelijc een verborghen ontijdighe vrucht en soude ick niet wesen oft die ontfangen sijnde gheen licht en hebben ghesien. 17Daer hebben die ongoddelijcke opgehouden van gheruchte, ende daer hebben gerust die vermoeyt waren van stercheyt.

18Ende die wijlen ghebonden waren rusten daer tsamen sonder quellingen, ende si en hebben die stemme des bedwingers niet ghehoort. 19Die groote ende die cleyne sijn daer, ende die knecht vrij van sijnen heere.

20Waerom is den allendigen dlicht ghegheuen, ende dleuen den ghenen die in bitterheden der zielen sijn.

21Die de doot verwachten, ende sij en coemt niet, gelijck die eenen scadt wt grauen.

22Ende sij verblijden hen seere als sij een graf vinden.

23Den man wiens wech verborghen is, ende dien Godt omuanghen heeft met duysternissen?

24Eer ick ete, soo versucht ick, ende ghelijck oueruloedende wateren, alsoo is mijn ghecrijsch.

25Want die vreese die ick vreesde, is my ghesciet, ende dat ick ontsach is ghebuert.

26En heb ict niet onghemmerct laten lijden? en heb ick niet ghesweghen? en heb ick niet gherust? ende die verbolghentheyt is op my ghecomen.