‏ Job 30

Dat .xxx. Capittel. 1MAer nu bespotten my die iongher van tijde sijn, der welcker vaderen ick niet en gheweerdichde te stellen met die honden van mijnen cudden. 2Derwelcker hantcracht my voer niet was, ende worden ghehouden des leuens onweerdich. 3Van ghebreck ende hongher onvruchtbaer, die welcke knaechden in die woestijne, verdwijnende van verdriet ende allendicheyt. 4Ende sij aten cruyden, ende scorssen vanden boomen, ende ieniuer wortel was hen spijse. 5Die wt die valleyen dese dinghen rapende, als sij die besonder vonden hadden, soe liepen sij daer toe met een gheroep. 6Die daer woonden in die woestijnen der beken, ende in holen der aerden, oft op dat steensant. 7Die tusschen aldusdanighe dinghen hen verblijdden, ende te wesen onder dornen achten voor wellusticheyt. 8Kinderen der dwasen ende onedelen, ende die int lant met allen niet ghesien en worden. 9Nu ben ick verandert in haer liedeken, ende ick ben hen gheworden tot een ghemeyn bijsprake. 10Sy verfoeyen my, ende vlieden verre van my, ende mijn aensicht en ontsien sij niet te bespouwen. 11Want hy heeft sijnen pijlkoker open ghedaen, ende my ghepijnicht, ende eenen toom heeft hy in mijnen mont ghedaen. 12Ter rechter sijden van mijnder opgaender allendicheyt sijn sij ter stont opghestaen, mijn voeten hebben sij omghestooten, ende hebbense verdruct met haren paden, als met water baren. 13Sij hebben mijn weghen verstroyt, sij hebben my laghen gheleyt, ende die ouerhant ghecreghen, ende daer en was niemant die te helpe quam. 14Ghelijck als den muer ghebroken is, ende die doore open soe hebben sij my oueruallen, ende tot mijnder allendicheyt sijn sij af ghewentelt.

15Ick ben ghebracht te niet, hy heeft als eenen wint mijn begheerte wech ghenomen, ende ghelijck een wolcke is mijn salicheyt voer by ghegaen. 16Maer nu soo verdwijnt mijn ziele in haer seluen, ende die daghen des lijdens besitten my. 17Des nachts wort mijn ghebeente met pijnen doerboert, ende die my eten, en slapen niet. 18In die menichte van dien wort mijn cleedt verteert, ende sij hebben my omgort als met eenen caproen vanden rock. 19Ick ben gheleken den slijcke, ende ben ghelijck gheworden den voncken ende den asschen. 20Ick roep tot v, ende ghy en verhoort my niet, ick stae ende ghy en siet op my niet.

21Ghy sijt my verkeert in eenen wreeden, ende in die hartheyt uwer hant sijt ghy my teghen. 22Ghy hebt my opghehauen, ende als opden wint stellende hebdi my crachtelijck omgheworpen. 23Ick weet wel dat ghy my der doot leueren sult, daer allen leuenden een huys ghestelt is. 24Maer nochtans tot mijnder verderffenisse en steect ghy v hant niet wt, ende eest dat sij vallen, soo suldise seluer behouden. 25Ick weende in voertijden op den ghenen die in lijden was, ende mijn ziele hadde medelijden metten armen. 26Ic verwachte tgoet, ende tquaet is my toecomen, ick verbeyde nae dlicht, ende die duysternissen sijn wtgheborsten. 27Mijn binnenste hebben van hitten ouergheloopen sonder eenighe ruste, die daghen des lijdens hebben my verrasscht. 28Ick ghinck al truerende, sonder verbolghentheyt, opstaende riep ick in die scare. 29Ick heb een broeder der draken gheweest, ende een gheselle der struyssen. 30Mijn huys es op my swert gheworden, ende mijn beenderen sijn verdroocht van hitten. 31Mijn herpe is verkeert in trueren, ende mijn orghele in een stemme der weenender.