‏ Proverbs 26

Dat .xxvi. Capittel. 1GHelijck den sneu inden somer ende die reghenen inden oogst, alsoe ombetamelijck is den sot die glorie. 2Ghelijck eenen voghel omhooghe vlieghende ende een mussche gaende werwaerts dat haer lust, alsoo sal eenen vloeck te vergheefs teghen iemant ghesproken wech varen. 3Een gheessel den peerde, ende eenen breydel den esele, ende een roede opden rugghe der onwijser. 4En antwoert den sot niet nae sijn sotheyt, dat ghy sijns ghelijck niet en wort. 5Antwoert den sot nae sijn sotheyt, dat hy hem seluen niet en laet duncken dat hy wijs is. 6Als crepel van voeten ende boosheyt drinckende is hy die woerden seyndt doer eenen sotten bode. 7Ghelijck te vergheefs een crepele schoon beenen heeft, alsoo ombetamelijck is in der sotten mont een parabele. 8Ghelijck die eenen steen worpt op den hoop van Mercurius, alsoo doet hy die eenen onwijsen eere aendoet. 9Ghelijck oft eenen dorn wtspruyte in die hant van eenen droncken mensch, alsoe es die parabele inden mont der dwasen. 10Dat vonnisse beslicht die saken ende die den dwasen doet swijghen versaecht die gramscappen. 11Ghelijck eenen hont die tot sijn wtbrakinghe wederkeert, alsoo is die onwijse die sijn dwaesheyt wederom bedrijft. 12Hebdi ghesien eenen mensch die hem laet duncken dat hy wijs is, een dwaes sal meer hope hebben dan die. 13Die traghe seyt den leuw is inden wech, ende die leuwinne in die weghen. 14Ghelijck een doore in haer herre ghekeert wort, alsoe wentelt die traghe in sijn beddeken. 15Die traghe verbercht sijn handen onder sijn ocsele, ende het is hem arbeyt eest dat hy die weder tot sijnen mont keert. 16Die traghe laet hem duncken dat hy wijser is, dan seuen mannen die wijse redenen spreken. 17Ghelijck die eenen hont metter ooren grijpt, alsoo is hy die onlijdsaem voerby gaet, ende onderwint hem eens anders kijuagie. 18Ghelijck hy scadelijck is die scichten ende spiessen schiet ter doot, 19alsoo es een man die bedrieghelijck sijnen vrient hinder doet, ende als hy beuonden wort soe seyt hy, Ick hebt al spelende ghedaen. 20Alsser hout ghebreect, soe gaet dat vier wt, ende als die heymelijcke twijstmaker wech ghedaen wort, soo houden op die kijuagien. 21Ghelijck die colen tot berrende colen ende dat hout totten viere, alsoe verwect een grammoedich mensch kyuagien. 22Die woerden vanden oorblaser sijn oft sij simpel waren, ende sij comen tot dat binnenste des buycs. 23Ghelijck oft ghy met vuylen siluer wildet vercieren eenen eerden pot, alsoo sijn die opswillende lippen met een alderquaetste herte versaemt. 24By sijn lippen wort een viant verstaen, als hy in sijn herte bedrieghelijcheden ouerleyt, 25als hy sijn stemme laet soetelijck nedersincken, en ghelooft hem niet, want seuen archeden sijn in sijn herte. 26Wie den haet bedrieghelijck bedect, diens quaetheyt sal ontdect worden inden raet. 27Die eenen cuyl graeft sal daer in vallen, ende die eenen steen wentelt tot hem sal dien wederkeeren. 28Een bedrieghelijcke tonghe en bemint die waerheyt niet, ende eenen slibberachtighen mont doet vallen.