‏ Psalms 2

Davids .ij. Psalm.

Quare fremuerunt.

1VVaer om hebben die Heydenen ghegrimt, ende die luyden ouerdacht ydel dinghen?

2Tsamen hebben ghestaen die coninghen der aerden, ende die princen sijn te samen ouer een ghecomen teghen den Heere, ende teghen sijnen ghesalfden.

3Laet ons van een breken hen banden, ende van ons worpen hen gareel.

4Die in die hemelen woont salse begecken, ende die Heere salse bescimpen.

5Dan sal hy tot hen spreken in sijn gramscap, ende in sijnder verbolghentheyt sal hijse verstooren.

6Maer ic ben een coninck ghestelt van hem, ouer Sion sijnen heyligen berch, prekende sijn ghebodt.

7Die Heere heeft tot my gheseyt mijn sone sijdt ghy, ick heb v heden ghewonnen.

8Eyschet van my, ende ick sal v die Heydenen gheuen tot uwer erffenissen, ende tot uwe besittinghe die eynden der aerden.

9Ghy sultse regeren met een yseren roede, ende ghelijck eens potbackers vat suldise in stucken breken.

10Ende nu ghy coninghen verstaet, wort onderwesen die dat aertrijck ordeelt.

11Dient den Heere met vreesen, ende verhuecht v in hem met beuinghe.

12Aenveert die leeringhe, op dat die Heere bij auontueren niet gram en worde, ende dat ghy niet en vergaet vanden rechtuerdighen wech.

13Als sijn gramscap in corter tijt ontsteken sal sijn, salich sijn sij alle die in hem betrouwen.