Jon 1 | TatIBT15 | STEP | Амиттай углы Юныска Раббы шушы сүзләрне ирештерде:

‏ Jonah 1

Юнысның Раббыдан качуы

1 Амиттай углы Юныска Раббы шушы сүзләрне ирештерде:

2 – Ниневәгә ^{▼▼ Ниневә – Ашшур илендәге шәһәр. Ашшурлылар исраилиләрнең дошманы булган.} юл ал, шул бөек шәһәргә барып, халкын кисәт! Чөнки Миңа андагы явызлыклар турында хәбәр килеп иреште.

3 Әмма Юныс, Раббыдан качмакчы булып, капма-каршы якка китеп барды. Яфу шәһәренә килеп төшкәч, Таршишка ^{▼▼ Таршиш – Испаниядә урнашкан Фойникә (Финикия) колониясе дип фаразлана.} баручы бер корабка юлыкты. Юл бәһасен түләп корабка утырды да, Раббыдан ераграк китү өчен, Таршишка юл тотты.

4 Ләкин Раббы диңгез өстендә шундый көчле җил кузгатты ки, коточкыч давыл кубып, кораб җимерелер хәлгә килде. 5 Диңгезчеләрнең котлары алынып, һәммәсе үз илаһына ялварды. Корабны җиңеләйтү өчен, алар йөкне диңгезгә ыргытырга тотындылар. Юныс исә кораб төбенә төшеп ятты да тирән йокыга талды.

6 Кораб башлыгы, Юныс янына төшеп:

– Нишләп йоклап ятасың? Тор! Илаһыңа ялвар! Бәлки, хәлебезгә керер дә, һәлак булмабыз, – диде.

7 Диңгезчеләр:

– Әйдәгез, жирәбә салып белик: бу бәлагә кем аркасында тарыдык икән? – диешә башладылар.

Жирәбә салдылар, һәм ул Юныска чыкты.

8 Шуннан соң Юныска:

– Сөйләп бир: бу бәла кем аркасында башыбызга төште? – диделәр. – Шөгылең нинди? Кайдан киләсең? Ватаның кайда? Кайсы халыктан буласың?

9 – Мин гыйбриләрдән, – дип җавап бирде Юныс. – Диңгезне һәм җирне яраткан Күк Алласына, Раббыга табынамын.

10 Диңгезчеләргә ул Раббыдан качуын да әйтте. Диңгезчеләр бик нык куркуга төштеләр һәм Юныстан:

– Ни өчен шулай эшләдең? – дип сорадылар.

11 Диңгез тагы да катырак ярсыганга күрә, Юныстан алар:

– Диңгез тынсын өчен, сине нәрсә эшләтик? – дип сорадылар.

12 Юныс:

– Тотыгыз да диңгезгә атыгыз мине, – дип җавап бирде. – Шулвакыт диңгез тынар. Мин беләмен: бу коточкыч давылга сез минем аркада эләктегез.

13 Диңгезчеләр, аның сүзләренә карамыйча, коры җиргә җитү өчен, ишкәкләре белән катырак ишәргә керештеләр, әмма файдасы тимәде, чөнки диңгез ярсый-ярсый дулавын дәвам итте.

14 Раббыга мөрәҗәгать итеп:

– Йа Раббы, ялварып сорыйбыз, – диде алар. – Шушы адәмнең җаны өчен һәлак булмасак иде. Безне гаепсез адәмнең үлеме өчен гөнаһлы итмә. Син, Раббы, инде теләгәнеңне эшләдең!

15 Шулай дип, алар Юнысны диңгезгә тотып аттылар – ярсыган диңгез шундук тынычланды. 16 Бу хәлдән соң диңгезчеләр, Раббыдан куркып, Аңа корбан китерделәр һәм нәзерләрен әйттеләр.