‏ 2 Samuel 22

Давудың еңиш айдымы

(Зебур 17)

1Реббиң Давуды әхли душманларындан хем-де Шавулдан халас эден гүни, ол Реббиң шанына шу айдымы айтды:

2«Реб – мениң гаям, галам хем Халасгәрим,
3Худайым – пена эдинйән гаям,
галканым, еңшим хем-де беркитмәм.
Халасгәрим мени зулумдан халас эйлейәр!
4Мен шан-шөхрата мынасып Ребби чагырярын,
хем-де душманларымдан халас болярын.

5Өлүм толкунлары маңа оралды,
вейранчылык силлери мени гарбады.
6Өлүм дүнйәсиниң танаплары маңа саралды,
өлүм дузаклары гаршымдан чыкды.
7Гам-гуссамың ичинде Ребби чагырдым,
өз Худайыма мен перят этдим.
Ол ыбадатханасындан мең сесими эшитди;
Онуң гулагына перядым етди.

8Шонда земин чайканды хем эндиреди,
ериң бинятлары сарсып, лерзана гелди,
себәби Реб газаба мүнди.

9Газабындан яңа түссе чыкды бурнундан,
ювудыҗы от билен көрейән көзлер чыкды агзындан.
10Ол гөклери бөвсүп, ашага инди,
зулмат аякларының астында барды.
11Ол бир керуба мүнди-де, учды,
елиң ганатларында гайды.
12Ол Өзүне чадыр эдинди түмлүги,
теләр этди гойы булутларың ягмыр түмүни
13Хузурының ялкымындан яңа
көрейән көзлер алавлап туташды.

14Реб гөклерде гүңлеч гүрледи,
сесленди Бейик Худай.
15Пейкамлары атып, пытратды ягыларыны,
Йылдырымлар чакдырып, вейран этди олары.
16Шонда Реббиң кәйинҗинден,
бурнундан чыкан деминден яңа
деңзиң гечелгелери гөрүнди,
дүнйәниң-де бинятлары ачылды.

17Ол белентден етди хем мени алды
Ол мени чуң сувлардан чекип чыкарды.
18Халас этди мени йигренйән гүйчли ягымдан,
чүнки олар гүйчлүди менден.
19Олар бетбагт гүнүмде гаршыма чыкды,
йөне Реб мениң даянҗым болды.
20Мени гиң ере чыкарды хем халас этди,
чүнки Ол менден гөвнүхош болды.
21Ол догрулыгыма лайык өвезини гайтарды,
эллеримиң тәмизлигине лайык Ол сылаглады.
22Чүнки мен Реббиң ёлларындан йөредим,
Худайымдан айрылмак ялы эрбет иши этмедим.
23Чүнки гөзүмиң алнындады әхли карарлары,
өзүмден дашлашдырмадым Онуң парзларыны.
24Мен кәмилдим Онуң өңүнде,
сакладым өзүми гүнә этмекден.
25Шонуң үчин, догрулыгыма ве пәклигиме гөрә,
Реб өвезини гайтарды Өз назарында.

26Садыклык эдйәрсиң Сен садыклара,
кәмиллик эдйәрсиң Сен кәмиллере,
27пәклик эдйәрсиң Сен пәк ынсанлара,
эгрилере болса эгрилигине гөрә гараярсың Сен.
28Песгөвүнли халкы халас эдйәрсиң,
эмма текепбир гөзлери песелдйәрсиң Сен.

29Я Реб, мениң чырам Сенсиң,
Реб ягтылдяр мең түмлүгими.
30Сениң билен талаңчылара хүҗүм эдерин,
Өз Худайым билен дивардан ашып билерин.

31Худай – Онуң ёлы кәмилдир, Реббиң сөзлери сапдыр,
Оны пена эдинйәнлериң барына Реб галкандыр.
32Чүнки Ребден башга Худай ёк!
Худайымыздан башга гая ёк!
33Мениң берк галамдыр Худай,
кәмил ёла атаряр Ол айыпсыз адамы.
34Ол аякларымы кейигиңки дек эдйәр,
белент ерлерде мени ыкҗам дурузяр.
35Урша түрген эдйәр Ол эллерими,
голларым эгрелдйәр бүрүнчден яйы.

36Еңиш галканыңы маңа берйәрсиң,
Сениң көмегиң-де мени бейгелдйәр.
37Гадамларымың астындакы ёлы гиңелдйәң,
мениң аякларым таймаяр.

38Душманларымы ковалайын, ызларындан етерин!
олары гырып түкедйәнчәм, доланмаярын.
39Ер билен егсан этдим, яраладым, галып билмейәр,
аякларымың астына олар йыкыляр.
40Уруш үчин Сен билиме кувват берйәрсиң,
гаршыма чыканлары маңа табын эдйәрсиң.
41Боюн эгдирйәрсиң душманларымы,
гырярын мен өзүми йигренйәнлери.
42Төверегине гарадылар, олары халас эдйән ёк;
Ребби чагырсалар-да, Ол җогап беренок.
43Олары тозан дек эдип енчдим,
көчелериң палчыгы кимин мынҗыратдым.

44Өз халкымың гаршылыгындан мени халас эйлейәң,
Сен мени миллетлере баш эдип гойяң,
танамадык халкым табындыр маңа.
45Мени эшиден дессине боюн болярлар,
ятлар маңа ялым-юлум эдйәрлер.
46Кесекилериң йүзи горкудан ак тама дөнйәр,
олар галаларындан титрешип чыкяр,

47Реб диридир! Мениң гутулыш Гаям алкышлы болсун!
Гутулышымың Худайы беленде чыкарылсын!
48Ол мениң арымы алып берйән Худайдыр,
Ол халклары маңа голасты эдйәр.
49Ол мени душманларымдан халас эйлейәр.
Сен мени ягыларымдан үстүн чыкардярсың,
хем-де залымларың элинден мени халас эдйәрсиң.

50Мунуң үчин миллетлер арасында Сени алкышларын, я Реб!
Сениң адыңа нагма айдарын!
51Өз патышаңа улы еңишлер гетирйәрсиң Сен!
Сечип-сайлан Давудына, онуң неслине,
элмыдама садык сөйгүсини гөркезйәр».