‏ Daniel 10

Даныелиң Тигр дерясының кенарындакы гөрнүши

1Парс патышасы Курешиң патышалыгының үчүнҗи йылында Белтешасар, ягны Даныеле бир ылхам гелди. Бу ылхам хакыкатды ве бейик бир уршуң болҗакдыгы барадады. Ол бу гөрнүшден маны чыкарып, ылхама дүшүнди.

2Шол гүнлер мен Даныел үч хепделәп яс тутдум. 3Үч хепде долы тамамланянча, тагамлы нахар иймедим. Агзыма не эт, не шерап дегди, бедениме хем хич хили яг чалмадым. 4Биринҗи айың йигрими дөрдүнҗи гүни мен бейик деряның Тигр дерясының кенарында дурдум. 5Башымы галдырып серетсем, ине, эгинбашы непис зыгыр матадан, били сап алтындан
Сап алтындан – я-да Уфаз алтындан.
кемерли бири дурды.
6Онуң бедени сары якут ялыды, йүзи йылдырым ялы өвшүн атярды. Гөзлери янып дуран шамчыраг, голлары ве аяклары ялпылдавук бүрүнч ялы ялпылдаярды, сеси улы мәхелләниң галмагалы ялыды.

7Мен Даныел ол гөрнүши еке өзүм гөрдүм. Мениң янымдакылар муны гөрмедилер, гайтам олары элхенч горкы гаплап алды, олар гизленмек үчин гачып гитдилер. 8Шейдип, мен еке галдым. Бу бейик гөрнүши гөренимде, менде гүйч галмады, йүзүмде реңк-пет галмады, мен такатдан дүшдүм. 9Соңра мен онуң сесиниң овазыны эшитдим. Гепләнде онуң сесини эшидип, хушумдан гитдим ве ере йүзин йыкылдым.

10Шонда бир эл маңа галташып, дызыма галдырды. 11Ол маңа: «Даныел, сен җандан эзиз сөйүлйәнсиң. Мениң саңа айтҗак сөзлериме гулак гой. Тур, аяга гал, чүнки мен сениң яныңа иберилдим» дийди. Ол бу сөзлери айданда, мен титрәп еримден галдым. 12Ол сөзүни довам эдип, маңа шейле дийди: «Даныел, горкма, чүнки дүшүнмеги йүрегиңе дүвен ве Худайыңың өңүнде өзүңи песпәл тутан илкинҗи гүнүңден башлап, сениң сөзлериң диңленди ве мен сениң сөзлериң себәпли гелдим. 13Эмма Парс патышалыгының сердары йигрими бир гүнләп маңа гаршы дурды. Шол вагт баш сердарлардан бири болан Микайыл маңа көмеге гелди. Мен ол ерде Парс патышалары билен галыпдым. 14Мен ахыркы гүнлерде сениң халкыңың башына нәмелериң гелҗегини саңа дүшүндирмәге гелдим, чүнки бу гөрнүш шол гелҗек дөвре дегишлидир».

15Ол маңа бу сөзлери айдярка, мен йүзүми ашак салып, дилим тутулды. 16Шол вагт ынсана меңзеш бири додакларыма элини дегирди. Мен агзымы ачып геплемәге башладым, өңүмде дурана йүзленип, шейле дийдим: «Эй, җенабым, бу гөрнүш зерарлы мен дерт чекдим, менде гүйч-кувват галмады. 17Гулуң болан мен сениң ялы җенабым билен нәдип геплешейин? Менде гүйч-гурбат галмады, демим тутулды».

18Онсоң яңкы ынсана меңзеш болан ене-де маңа элини дегирди, мени гүйчлендирди. 19Ол маңа: «Җандан эзиз сөйүлйән ынсан, горкма, саңа рахатлык болсун! Дөзүмли ве мерт бол!» дийди. Ол мениң билен геплешенде, мен гүйчлендим ве оңа: «Айдыбер, җенабым, чүнки сен маңа гүйч бердиң» дийдим. 20Соңра ол маңа шейле гүррүң берди: «Мениң нәме үчин сениң яныңа гелендигими билйәрсиңми? Инди мен парс сердары билен сөвешмәге ызыма доланмалы. Мен гиденимден соң, Грецияның сердары гелер. 21Эмма мен саңа хакыкат китабында нәме языланыны аян эдейин. Маңа олара гаршы сөвешмәге сердарыңыз Микайылдан башга хич ким голдав бермеди.
Copyright information for TukCyr16