‏ Deuteronomy 29

Реб Мовапда ысрайыллар билен әхт эдйәр

1Ине, Хорепде эдилен әхтден дашары, Реббиң Муса Мовапда ысрайыллар билен баглашмагы буйран әхтиниң шертлери шулардыр. 2Муса әхли ысрайыллары йыгнап, олара шейле дийди: «Сиз Реббиң гөзүңизиң алнында Мүсүре, фараона, онуң әхли эмелдарларына ве тутуш юрдуна нәме эдендигиниң хеммесини гөрдүңиз. 3Сиз бу гудратлы сынаглары, аламатлары ве бейик мугҗызалары өз гөзүңиз билен гөрдүңиз. 4Эмма шу гүне ченли Реб сизе дүшүнмегиңиз үчин акыл, гөрмегиңиз үчин гөз, эшитмегиңиз үчин гулак бермеди. 5Реб: „Мен сизи кырк йыллап чөлде айладым. Эгниңизе геен эшигиңиз йыртылмады, аягыңыза геен чарыгыңыз көнелмеди. 6Сиз чөрек иймедиңиз, шерап, чакыр ичмедиңиз. Мен муны Худайыңыз Реббиң Мендигими билиң дийип этдим“дийди. 7Бу ере гелениңизде, Хешбоның ханы Сихон ве Башан юрдуның ханы Ог бизиң гаршымыза сөвеше чыкдылар, эмма биз олары дерби-дагын этдик. 8Биз оларың ерини алып, рубенлере, гатлара ве манаша тиресиниң ярысына мүлк эдип бердик. 9Шонуң үчин хем, эдйән хер бир ишиңизде үстүнлик газанар ялы, бу әхтиң шертлерини ыхлас билен ерине етириң.

10– 11Бу гүн тире баштутанларыңыз, яшулуларыңыз, ёлбашчыларыңыз, Ысрайылың әхли эркеклери, сизиң чагаларыңыз, аялларыңыз, араңызда яшаян гелмишеклер, одуныңызы чапянлар, сувуңызы дашаянлар – әхлиңиз бу ере үйшүп, Худайыңыз Реббиң хузурында дурсуңыз. 12Бу гүн Худайыңыз Реббиң сизиң билен баглашян әхтине ант ичип гиришерсиңиз. 13Чүнки Ол сизе ве ата-бабаларыңыз Ыбрайыма, Ысхага ве Якуба сөз берши ялы, бу гүн Ол сизи Өз халкы эдип алар ве Худайыңыз болар. 14– 15Худайымыз Реб бу гүн бизиң янымызда – Өз хузурында дуранлар билен дәл-де, эйсем болмадыклар биленем вада эдип әхт баглашяр.

16Мүсүрде нәхили яшандыгымызы, дүрли халкларың арасындан өтүп-гечип, бу ере нә гүнлүк билен гелендигимизи билйәнсиңиз. 17Сиз оларың арасында агачдан, дашдан, алтындан ве күмүшден ясалан неҗис бутлары гөрдүңиз. 18Әгә болуң, бу гүн сизиң араңызда Худайымыз Ребден йүреги совашып, шол халкларың худайларына гуллук эдйән эркек я аял, машгала я-да тире болмасын. Араңызда шейле адамларың болмагы, аҗы ве зәхерли өсүмлигиң көки ялыдыр. 19Бу эдилен ваданы эшиден хер бириңиз өз-өзүңизи өвмәң ве йүрегиңизде: „Биз текепбирлик ёлумыздан гитсек хем аман галарыс“дийип пикир этмәң. (Шейле пикир ягшының-да, яманың-да башына бела гетирер.) 20Реб шейле текепбир адамлары багышламаз. Чүнки Реббиң гахары ве газап оды олара гаршы туташар. Бу китапда язылан әхли нәлетлер оларың башындан инер ве Реб оларың адыны асманың астындан өчүрип ташлар. 21Бу Канун китабында язылан әхтиң әхли нәлетлери боюнча, олар бетбагтчылыга дучар болар ялы, Реб олары Ысрайылың әхли тирелериниң арасындан айратын гояр.

22Сизден соңкы несиллер, сизиң чагаларыңыз, шейле хем узак юртдан гелҗек кесекилер бу юртда болян вейранчылыклары, сизиң үстүңизден Реббиң лагнат индеришини гөрүп: 23„Күкүрт! Дуз! Тутуш юрт яняр! Хич зат экилмез, хич зат гөгермез, гайдып хич хили өсүмлик өсмез. Реб газап атына атланып, Содом, Гомора, Адма ве Себойым галаларыны ёк эдиши ялы йыкып-юмурды!“диерлер. 24Әхли миллетлер: „Реб бу юрды нәме үчин бейле этдикә? Бу гахар-газабың себәби нәмекә?“дийшип гең галарлар. 25Олар шейле нетиҗә гелерлер: „Мунуң себәби шудур: ысрайыллар өзлерини Мүсүрден чыкарып гетирен ата-бабаларының Худайы Реб билен баглашан әхтини рет этдилер. 26Олар Ребден йүз өврүп, башга худайлара гуллук этдилер. Өзлериниң танамаян ве Реббиң олара сежде этмәге ыгтыяр бермедик худайларына сежде этдилер. 27Шонуң үчин хем Реббиң бу юрда гахары гелип, бу китапда язылан әхли нәлетлери бу юрдуң үстүнден ягдырды. 28Реб олары гүйчли гахар билен, газап атына атланып, өз юртларындан ковуп чыкарып, шу гүнки гөршүңиз ялы, башга юрда әкидип ташлады“.

29Гизлин сырлар Худайымыз Реббе дегишлидир. Эмма бу Кануның әхли сөзлерини ерине етирмек үчин аян эдилен затлар эбедилик бизе ве бизиң чагаларымыза дегишлидир.