‏ Deuteronomy 5

1Муса әхли ысрайыллары бир ере җемләп, олара шейле дийди: «Эй, ысрайыл халкы, бу гүнки мениң сизе етирйән парзларыма ве хөкүмлериме гулак гоюң. Олары өвренип, ыхлас билен берҗай этмелисиңиз. 2Худайымыз Реб Хорепде бизиң билен әхт баглашды. 3Реб бу әхти ата-бабаларымыз билен баглашмады, Ол әхти бизиң билен, бу гүнки гүн, бу ерде дири галанларымызың хеммеси билен баглашды. 4Реб дагда от ичинден сизиң билен йүзбе-йүз дуруп геплешди. 5(Шол вагт Реббиң сөзлерини сизе етирмек үчин, Реб билен сизиң араңызда мен дурдум, чүнки сиз отдан горкуп, дага чыкмадыңыз)».

Он табшырык

(Мүсүрден чыкыш 20)

«Реб шу он табшырыгы берди:

6„Сениң гул болуп яшан юрдуң Мүсүрден алып чыкан Худайың Реб Мендирин. 7Сениң Менден башга худайларың болмасын.

8Өзүң үчин ёкарда – гөкде, ашакда – ерде я-да ер асты сувларда яшаян затларың хич бирине меңзеш шекилде бут ясама. 9Сен олара тагзым этме я-да олара гуллук этме, чүнки Мен Худайың Реб – габанҗаң Худайдырын. Мени йигренйән аталарың этмишиниң җезасыны оларың чагаларының үчүнҗи ве дөрдүнҗи аркасына чекдирерин. 10Эмма ким Мени сөйүп, буйрукларымы ерине етирсе, онуң мүңлерче неслине садык сөйгими гөркезерин.

11Худайың Реббиң адыны бош ере агзама, чүнки Реб Өз адыны бош ере агзан адамы җезасыз гоймаз.

12Худайың Реббиң буйрушы ялы, мукаддес Сабат гүнүниң канунларыны ерине етир. 13Алты гүнде әхли ишлериңи эдерсиң. 14Эмма единҗи гүн Худайың Реббе багышланан дынч гүнүдир. Бу гүн сениң өзүңем хич иш этме, огул-гызың, гул-гырнагың, өкүзиң я-да эшегиң, тутуш мал-гараң, галаңызда яшаян гелмишек – хиҗиси бир иш хем этмесин. Шонда сизиң гул-гырнагыңыз хем өзүңиз ялы дынч алып билер. 15Мүсүр юрдунда өзүңиң хем гул боландыгыңы ядыңа сал. Худайың Реб Өзүниң гүйч-гудраты билен сени ол ерден чыкарып гетирди. Шонуң үчин хем Худайың Реб саңа Сабат гүнүниң канунларыны ерине етирмегиңи буюрды.

16Худайың Реббиң буйрушы ялы, ата-энеңе хормат гой, шонда Худайың Реббиң саңа берҗек еринде өмрүң узак болуп, говы гүнлер гөрерсиң.

17Адам өлдүрме.

18Зына этме.

19Огурлык этме.

20Бириниң гаршысына галп шаятлык этме.

21Башга кишиниң аялына гөз дикме. Башга бириниң өйүне, ерине, гул-гырнагына я өкүзине, эшегине, оңа дегишли затларың хич бирине гөз дикме“.

22Реб бу сөзлери дагда от ичинден, булудың ве түм гараңкылыгың ичинден гаты сес билен тутуш җемагата айтды. Башга хич зат гошмады. Ол бу сөзлери ики саны ясы дашың йүзүне язып, маңа берди».

Халк горкяр

23«Даг ловлап янярка, Реббиң гараңкылыгың ичинден гелйән сесини эшидениңизде, әхли тиребашыларыңыздыр яшулуларыңыз яныма гелип, 24маңа шейле дийдиңиз: „Ине, Худайымыз Реб бизе Өз шөхратыны ве бейиклигини гөркезди. Биз Онуң от ичинден чыкян сесини эшитдик. Бу гүн биз Худай ынсан билен геплешсе-де, ынсаның дири галып билҗек экендигини гөрдүк. 25Нәме үчин биз бу гүн өлмели? Чүнки бу бейик от бизи яндырар. Эмма Худайымыз Реббиң сесини мундан артык эшитсек биз өлерис. 26Чүнки от ичинден геплейән дири Худайың сесини эшидип, адамзат арасында биз ялы өлмән галан бармы? 27Сениң өзүң голай бар-да, Худайымыз Реббиң айтҗак затларының хеммесини диңле. Соңра Худайымыз Реббиң айданларының хеммесини бизе етир. Биз саңа гулак асарыс ве берҗай эдерис“. 28Мениң билен геплешен вагтыңыз, Реб сизиң маңа айдан сөзлериңизи эшидип, маңа шейле дийди: „Мен бу халкың саңа айданларыны эшитдим. Оларың хеммеси догры. 29Кәшгә олар диңе шу пикирде болуп, Менден горкуп, әхли буйрукларымы хемише сакласадылар, онда олар ве оларың чагалары хемише эшретде яшардылар! 30Бар, гит-де олара: ‘Чадырларыңыза доланың!’ дий. 31Эмма сен бу ерде Мениң янымда гал. Әхли табшырыгы, парзларымдыр хөкүмлери олара өвредериң ялы, Мен олары саңа айдарын. Гой, олар булары мүлк эдип берҗек юрдумда берҗай этсинлер“». 32Муса халка: «Шонуң үчин хем инди сиз Худайыңыз Реббиң буйрушы ялы ерине етирмекде гаты сересап болмалысыңыз. Олардан сага-да, чепе-де гышармаң. 33Диңе Худайыңыз Реббиң гөркезен ёлундан йөрәң. Шонда сиз дири галып, говы гүнлер гөрерсиңиз ве мүлк эдинҗек юрдуңызда узак вагтлап яшарсыңыз» дийди.