‏ Ezekiel 33

Реб Эзекиел пыгамбери Ысрайыла гөзегчи гойяр

1Маңа Реббиң шу сөзи аян болды: 2«Эй, ынсан оглы! Мен бир юрдуң үстүнден гылыч индеренимде, ол юрдуң халкы өз арасындан бир адамы сайлап, өзлерине гөзегчи гойҗакдыгыны илдешлериңе айт. 3Гөзегчи юрдуң үстүне гылыҗың гелйәндигини гөренде, халка дуйдурыш бермек үчин сурнай чалар. 4Шонда ким сурнай сесини эшидибем, әгә болмаса ве гылыч гелип, оны өлдүрсе, онуң ганы өз бойнуна болар. 5Ол сурнай сесини эшидибем, әгә болмады; онуң ганы өз бойнуна болар; йөне әгә болан өз җаныны халас эдер. 6Гөзегчи гылыҗың гелйәндигини гөрүбем, сурнай чалмаса, халка дуйдурыш бермесе ве гылыч гелип, олардан бириниң җаныны алса, бу адам өз этмиши үчин өлдүрилер. Эмма онуң ганы үчин Мен гөзегчи билен хаклашарын.

7Эй, ынсан оглы! Мен сени ысрайыл халкына гөзегчи гойдум; сен Менден сөз эшидип, олара Мениң тарапдан дуйдурыш берерсиң. 8Мен эрбет адама: „Эй, эрбет адам, сен хөкман өлерсиң!“диенимде, өз ёлундан әгә болар ялы, эрбеде дуйдурмасаң ве эрбет адам өз этмиши үчин өлсе, онуң ганы үчин Мен сениң билен хаклашарын. 9Догры ёла дүшер ялы, эрбет адамы өз ёлундан хабардар этсең, эмма ол шонда-да өз ёлундан дөнмесе, ол этмиши себәпли өлер, эмма сен өз җаныңы халас эдерсиң.

10Эй, ынсан оглы! Ысрайыл халкына: „Сиз: Җенаятларымыз ве гүнәлеримиз бизи чөкерйәр, олардан яңа эрәп ёк болуп барярыс. Бу ягдайда биз нәхили дири галарыс? диййәрсиңиз“дий. 11Олара Хөкмүрован Реб шейле диййәр дий: „Өз барлыгымдан ант ичйәрин. Мен эрбет адамың өлүминден дәл-де, онуң эрбет ёлундан дөнүп, дири галмагындан хошал болярын. Дөнүң! Эрбет ёлларыңыздан дөнүң! Эйсем, сен нәме үчин өлҗек, эй, ысрайыл халкы?“. 12Эй, ынсан оглы, өз илдешлериңе шейле дий: „Гүнә эден гүни догручыл адамың догручыллыгы оны халас этмез ве эрбетлигинден дөнен гүни эрбет адамың эрбетлиги онуң хеләк болмагына себәп болмаз. Догручыл адам гүнә эден гүни өңки догручыллыгы себәпли дири галмаз“. 13Мен догручыл адам хакда „Элбетде, ол дири галар“диенимде, ол өз догручыллыгына бил баглап, эрбетлик этсе, онуң әхли догры ишлери ятланман, гайтам ол өз эден эрбетлигинде өлер. 14Мен эрбет адама „Сен хөкман өлерсиң“диенимде, ол өз гүнәсинден дөнүп, адалаты ве догручыллыгы ерине етирсе, 15гиреви ызына берсе, огурлан задыны төлесе ве эрбетлик этмән, яшайшың дүзгүнлеринде йөресе, ол хөкман яшар, өлмез. 16Эден гүнәлериниң хич бири ятланылмаз; ол адалаты ве догручыллыгы ерине етирендир, ол хөкман дири галар.

17Йөне сениң илдешлериң „Таңрының ёлы догры дәл“диййәр; оларың өз ёллары догры дәл. 18Догручыл адам догручыллыгындан дөнүп, эрбетлик этсе, мунуң үчин ол өлер. 19Эрбет адам эрбетлигинден дөнүп, адалаты ве догручыллыгы ерине етирсе, олар аркалы дири галар. 20Эй, ысрайыл халкы, сиз „Таңрының ёлы догры дәл“диййәрсиңиз. Мунуң үчин, эй, ысрайыл халкы, Мен сизиң хер бириңизи өз тутан ёлуңыза гөрә хөкүм этҗекдирин!»

Иерусалимиң йыкылмагы

21Сүргүнде болян вагтымызың он икинҗи йылының онунҗы айының бәшине Иерусалимден гачып гутулан бир адам мениң яныма гелип: «Шәхер басылып алынды» дийди. 22Яңкы адам гелмезинден өң, агшам Реббиң эли мениң үстүмдеди. Эртеси ирден яңкы адам яныма гелмәнкә, Реб маңа дил битирди. Дилим ачылды, инди мен лал дәлдим.

23Маңа Реббиң шу сөзи аян болды: 24«Эй, ынсан оглы! Ысрайыл юрдундакы харабачылыкларда яшаян илат: „Ыбрайым еке адамды, ол бу юрды мирас алды; эмма биз көп; инди бу юрт мүлк хөкмүнде бизе берлендир“диййәрлер». 25Шонуң үчин олара Хөкмүрован Реб шейле диййәр дий: «Сиз эти ганы билен иййәрсиңиз, гөзлериңизи бутларыңыза дикйәрсиңиз, ган дөкйәрсиңиз; онсоң юрды сиз мирас алармысыңыз? 26Сиз гылыҗыңыза даянярсыңыз, неҗис ишлер эдйәрсиңиз, хер кес өз гоңшусының аялыны харамлаяр. Шундан соң сиз юрды мирас аларсыңызмы?» 27Олара Хөкмүрован Реб шейле диййәр дий: «Өз барлыгымдан ант ичйәрин, харабалыкдакылар гылычдан хеләк боларлар; чөлдәкилери йыртыҗы хайванлара шам эдерин; галадакылар ве говакдакылар болса мергиден өлерлер. 28Мен юрды харабачылыга өврерин ве вейран эдерин, онуң кувватының буйсанҗы тамам болар; Ысрайылың даглары чоларып галар, олардан гечен болмаз. 29Эден неҗис ишлери себәпли юрды вейран эденимден ве харабачылыга өвренимден соң, олар Мениң Ребдигими билерлер».

30«Сен, эй, ынсан оглы, диварларың гапдалында, өйлериң гапысында илдешлериң сен барада гүррүң эдйәр ве бири-бирине, хер ким өз доганына: „Гел, Ребден гелен сөзүң нәмедигини эшидели!“диййәр. 31Халк үйшүп, сениң яныңа гелйәр. Мениң халкым хузурыңда отуряр, сөзлериңи диңлейәр, эмма оны берҗай этмейәр; оларың диллеринде сөйги айдымы болса-да, йүреклери харам газанчларының ызына эерйәр. 32Ине, сен олар үчин оңат саз чалып, махмал овазың билен сөйги айдымларыны айдян багшысың. Олар сениң сөзлериңи диңлейәрлер, эмма олары берҗай этмейәрлер. 33Ине, бу сөзлер догры чыканда догры чыкып хем гелйәр олар өз араларында бир пыгамбериң боландыгыны билерлер».