‏ Habakkuk 1

1Хабакук пыгамбере аянлык аркалы гелен пыгамберлик.

Хабакук адалатсызлыкдан шикаят эдйәр

2Я Реб, хачана ченли медет диләп перят эдейин?
Сен гулак саляңмы?
Зулумдан перят эдйән,
йөне Сен халас этмейәң.
3Нәме үчин пислиги маңа гөрдүрйәң?
Яманлыга ненең чыдаяң?
Зорлук ве зулум гөзүмиң алнында,
уруш-галмагалың, җенҗелиң соңы геленок.
4Шонуң үчин кануның гүйҗи ёк,
адалата ёл ёк.
Эрбетлер догручыллардан үстүн чыкярлар,
шейдибем, хакыкат ёюляр.

Реббиң җогабы

5«Миллетлере середиң!
Хайран галың!
Сизиң гүнлериңизде
этҗек ишими эшидениңизде,
гулагыңыза ынанмарсыңыз.
6Өзгелериң юртларыны эелеҗек болуп,
дүнйәниң чар тарапына йөриш эдйән
рехимсиз ве залым бабыл миллетини
сизе гаршы өҗүкдирерин.
7Айылганч хем горкунчдырлар,
өз дүзгүнлерине гөрә херекет эдйәрлер.
8Атлары барсдан йүврүк,
өзлерем гиҗеки ач гуртдан гудуз.
Атлылары узакдан ер газап гелйәр,
ав үстүне топулян бүргүт дек окдурылярлар.
9Зулум этмекде оларың хыялы,
чөлүң ели кимин өңе дызаяр.
Есирлери чәге кимин топлаярлар.
10Патышалары масгаралаярлар,
хөкүмдарлары яңсылаярлар,
галаларың үстүнден гүлйәрлер,
янында депе ясап, эле салярлар.
11Олар ел кимин гечип гидйәрлер.
Бу гүнәли адамларың худайы – өз гүйчлери».

Хабакук ене-де Реббе шикаят эдйәр

12Овалдан бар болан Сен дәлми, я Реб?!
Мукаддес Худайым биз өлмерис!
Эй, Реб, бабыллылары бизе хөкүм этсин дийип сайладың,
эй, Гаям, олары бизе җеза берсин дийип белледиң.
13Пислиги гөрерден пәкдир гөзлериң,
яманлыга середип билйән дәлсиң Сен.
Хилегәрлере ненең җеза бермән чыдаяң,
эрбетлер өзлеринден догрыны ювудярка,
Сен нәмә дымяң?
14Сен ынсанлары деңиздәки балыклар ялы,
сердарлары болмадык сүйрениҗилер ялы этдиң.
15Душманлар олары чеңңек билен тутярлар,
торлары билен авлаярлар,
гиң торда гыра чекип чыкарярлар.
Муңа шатланып, хешелле какярлар.
16Олар худайлары хөкмүнде торуна гурбанлык берйәрлер,
торуң хатырасына якымлы ыслы түтетги якярлар,
чүнки торы олары леззетли дурмуш,
бол сачак билен үпҗүн эдйәр.
17Торларыны бошатмагыны довам эдерлерми?
Миллетлери рехимсизлик билен гырарлармы?