‏ Isaiah 14

Есирлер гайдып гелйәрлер

1Эмма Реб Якубың неслине рехим эдер, Ысрайылы ене сайлар ве олары өз юрдунда орнашдырар. Кесекилер олара гошулып, ысрайыл халкына бирлешерлер. 2Халклар ысрайыллары өз ерлерине алып гелерлер. Ысрайыл халкы Реббиң берен юрдунда башга халклары өзлерине гул-гырнак эдерлер; өзлерини есир эденлери есир эдип, өзлерине зулум эденлериң үстүнден агалык сүрерлер.

3Реб сизи ызаңыздан, гайгыңыздан ве чекен агыр ишиңизден азат эденде, 4Бабыл патышасына шу тымсалы айдарсыңыз: «Ине, зулумкешиң соңы гелди!
Онуң текепбирлиги тамам болды!
5Реб пислериң таягыны,
хөкүмдарларың хасасыны дөвди.
6Ол халклара газаплы,
үзнүксиз зарбалар урды,
миллетлери газап билен,
дынувсыз зулум билен доландырды.
7Бүтин дүнйә дынчлыкда, рахатлыкда;
олар айдыма башлаярлар.
8Сервилер ве Ливаның кедр агачлары
үстүнден шатланып, шейле диййәрлер:
„Аяк астына дүшелиң бәри,
хич ким бизи чапмага гелмейәр“».

9Сен гелйәркәң өлүлер дүнйәси
гаршыламага ховлугяр;
ол сениң үчин өлүлери,
ер йүзүниң әхли башлыкларыны ояряр;
миллетлериң әхли шаларыны
тагтларындан турузяр.
10Оларың хеммеси саңа:
«Сен-де биз ялы эҗизледиң,
бизе меңзедиң!» диерлер.
11Шан-шөхратың, арфаларың сеси
өлүлер дүнйәсине индерилди;
астыңа гуртлар дүшелди,
үстүң гурчуклара бүрелди.

12Эй, парлак йылдыз, даң оглы,
гөкден нәхили гачдың!
Эй, миллетлери еңен сен,
инди өзүң ере йыкылдың!
13Сен йүрегиңде дийдиң:
«Гөклере чыкарын,
тагтымы Худайың йылдызларындан
ёкарда гоярын.
Җемагатың топланан дагында,
Зафон дагында отурарын.
14Булутларың депесине чыкарын,
Бейик Худай ялы эдерин өзүми».
15Эмма сен өлүлер дүнйәсине,
габрың дүйбүне индерилерсиң.
16Гөренлер чиңерилип середерлер саңа,
сен хакда ойланып, шейле диерлер:
«Ери сарсдыран,
патышалыклары титреден,
17дүнйәни чөле дөндерен,
шәхерлери ер билен егсан эден,
есирлери өйлерине гойбермедик шумы?»
18Миллетлериң патышаларының әхлиси,
херси өз габрында, шөхрат ичинде ятыр.
19Эмма терк эдилен чага кимин
габрыңдан дашары атылдың;
гылычдан гечирилен,
габрың дашлы дүйбүне атылан
җесетлер билен өртүлйәрсиң.
Аяк астында депеленен маслык дей,
20бейлеки шалар ялы җайланмарсың;
чүнки сен өз юрдуңы вейран этдиң,
өз халкыңы гырдың.
Пислик эдйәнлериң несли
асла ятланмасын!
21Аталарының этмишлери зерарлы,
огулларыны өлдүрмәге тайынлаң,
олар галып, дүнйәни эелемесинлер,
ер йүзүни шәхерлерден долдурмасынлар.

22«Мен олара гаршы галарын, Бабылың адыны, аман галанларыны, огулларыны ве несиллерини ёк эдерин». Муны Реб айдяндыр. 23«Оны байгушхана, батгалыга өврерин, хеләкчилик сүбсеси билен сүпүрерин» Муны Хөкмүрован Реб айдяндыр.

Ашура гаршы пыгамберлик

24Хөкмүрован Реб ант ичип, шейле диййәр:
«Нәхили ниет эден болсам,
шейле-де болар,
нәме карара гелен болсам,
шол-да амала ашар.
25Ашурлылары Өз юрдумда сындырарын,
дагларымда олары аяк астына аларын;
оларың боюнтырыгы халкымдан айрылар,
йүклери халкымың герденинден дүшүрилер».
26Бүтин дүнйә хакда эдилен карар будур,
әхли миллетлере тарап узан эл будур.
27Хөкмүрован Реб карар этди,
ким Оңа пәсгел берип билер?
Ол элини узатды,
ким оны ызына өврүп билер?

Пилиштлилере гаршы пыгамберлик

28Ахаз патышаның өлен йылы шу пыгамберлик гелди:

29«Өзүңизи уран таяк дөвүлди дийип
шатланмаң, эй, пилиштлилер!
Йылан тохумындан кепҗебаш дөрәр,
онуң мивеси-де учян мәхнет йылан болар.
30Гарыпларың гарыбы дояр,
мәтәчлер ховпсузлыкда ятарлар,
эмма сениң көкүңи ачлыкдан яңа гырарын,
аман галанларыңыз-да өлерсиңиз.
31Перят эт, эй, дервезе!
Нала чек, эй, шәхер!
Эй, пилиштлилер, горкудан титрәң!
Демиргазыкдан түссе чыкяр,
гошун хатар-хатар болуп гелйәр».
32Миллетиң чапарларына нәме җогап берлер?
Реб Сионы бина этди,
Халкының мәтәчлери онда пена тапарлар.