‏ Isaiah 49

Реббиң бендеси

1Эй, адалар, мени диңләң!
Эй, узакдакы халклар, гулак асың!
Ятгыдакам Реб мени чагырды,
энемиң гөвресиндекәм адымы тутды.
2Дилими кесгир гылыч кимин этди,
мени элиниң көлегесинде гизледи;
йити ок эдип,
Өз сагдагында яшырды мени.
3Ол маңа: «Сен Мениң бендәмсиң,
эй, Ысрайыл, Мен сенде шөхратланарын» дийди.
4Онсоң мен: «Бидерек зәхмет чекдим,
бидерек, бихуда сарп этдим гүйҗүми;
йөне хакым Реб билендир,
сылагым Худайым билендир».
5Якуп неслини Өзүне гайтармагым үчин,
Ысрайылы Онуң өңүне топламагым үчин,
ятгыдакам маңа шекил берип, бендесине өвүрди Реб мени.
Мен Реббиң назарында хормат газандым,
Худайым мениң гүйч-гудратым болды.
6Ол: «Якубың тирелерини тәзеден дикелтмек үчин,
ысрайылың горалып саклананларыны ызына гетирмек үчин
бендәм болмагың етерлик дәлдир,
сени миллетлере нур эдерин,
сениң үстүң билен
ериң аңры чәгине ченли халас эдерин» диййәр.
7Ынсаның кемсидйәнине,
халкың йигренйәнине,
хөкүмдарларың гулуна
Ысрайылың Пенакәри,
онуң Мукаддеси Реб шейле диййәр:
«Патышалар сени гөрүп, аяга галарлар,
хөкүмдарлар ики бүкүлип тагзым эдерлер,
Ысрайылың Мукаддеси, сени сайлан
Реб садыкдыр».

Реб халкыны ызына гетирер

8Реб шейле диййәр:
«Мерхемет гөркезҗек дөврүмде саңа җогап берерин,
көмек эдерин халас этҗек гүнүмде;
сени горарын,
халка әхт хөкмүнде берерин сени
сен юрды тәзеден дикелдерсиң,
чоларып галан мүлки пайларсың.
9Есирлере: „Чыкың“,
гараңкыдакылара: „Гөрнүң“диерсиң.
Олар ёл бойларында отларлар,
такыр депелерде өри тапарлар.
10Аҗыкмазлар, сувсамазлар,
җөвза хем Гүн олары якмаз,
чүнки олара рехим эдениң Өзи ёл гөркезер,
олары сув чешмелерине гетирер.
11Әхли дагларымы ёла өврерин,
шаёлларым беленде галдырылар.
12Ине, олар узаклардан,
кәси демиргазыкдан, кәси гүнбатардан,
хатда Синим юрдундан гелерлер.
13Шатлыкдан гыгырың, эй, гөклер!
Эй, земин, беген!
Айдыма гыгырышың, эй, даглар!
Реб Өз халкына теселли берди,
эҗир чекйәнлере рехим эдер.
14Эмма Сион: „Реб терк этди мени,
Таңрым мени унутды“дийди.
15Эмдирйән эне баласыны унудып билерми?
Өзүнден өнен чага рехим этмезми?
Хатда эне өз баласыны унутса-да,
Мен сени унутмарын.
16Ине, Мен адыңы эллеримиң аясына яздым,
диварларың гөз өңүмдедир элмыдам.
17Огулларың ховлугышып гелерлер,
сени вейран эденлер чыкып гидерлер.
18Гөзлериңи даш-төвереге айла-да, серет,
оларың хеммеси топланып, яныңа гелйәрлер.
Барлыгымдан ант ичйәрин,
оларың бары сениң үчин безег болар,
гелин дек олары дакынарсың.
Муны Мен – Реб айдяндырын.
19Ериң вейран эдилип, чоларан болса-да,
хараба дөнен болса-да юрдуң,
инди юрт халкыңа дарлык эдер,
сени ювудып-ялманлар сенден узаклашарлар.
20Агыр йитги астында доглан чагаларың
ене саңа шейле диерлер:
„Бу ер бизе дарлык эдйәр,
месген тутара бизе ер бер“.
21Шонда сен ичиңден диерсиң:
„Булары маңа ким догруп берди?
Чагасыздым, өнелгесиздим,
сүргүн эдилип ковлупдым;
эйсем булары ким улалтды?
Еке-ялңыз галыпдым,
булар ниреден гелип чыкдылар?“».

22Хөкмүрован Реб шейле диййәр:
«Ине, миллетлере элим билен ышарат эдерин,
халклара байдагымы галдырарын;
олар огулларыңы гуҗакларында гетирерлер,
гызларыңы геришлеринде гөтерерлер.
23Патышалар саңа аталык,
ша аяллары саңа энелик эдерлер.
Олар саңа тагзым эдип,
аяк тозуңызы яларлар.
Шонда сен Мениң Ребдигими билерсиң.
Маңа умыт баглаянлар утанҗа галмаз».

24Гүйчлиниң элинден олҗасыны алып болармы?
Залымың ▼

▼Залымың – кәбир голязмаларда догручылың.

есир аланларыны азат эдип болармы?
25Эмма Реб шейле диййәр:
«Хава, гүйчлиниң есирлери ызына алнар,
залымың олҗасы элинден азат эдилер;
Мен саңа гаршы дурана гаршы дуруп,
чагаларыңы халас эдерин.
26Саңа сүтем эдйәнлериң өзлерини өзүне ийдирерин,
тәзе шерап ичен дей өз ганларындан серхош боларлар.
Онсоң әхли ынсанлар Мениң Ребдигими,
сениң Халасгәриңдигими, Пенакәриңдигими,
Якубың Гудратлы Худайыдыгымы билерлер».