‏ Jeremiah 14

Гуракчылык ве гылыч

1Гуракчылык барада Ермея Реббиң шу сөзи аян болды: 2«Яхуда яс тутяр,
онуң шәхерлери перят эдйәр.
Халкы хасратдан яңа ере чөкди,
Иерусалимиң перяды барха гүйҗейәр.
3Хан-беглери хызматкәрлерини
сув гетирмәге иберйәрлер.
Олар гуя гелип, сув тапмаярлар,
ызларына бош күйзели доланярлар.
Олар алҗыраңңылыга дүшүп,
утанч ичинде башларыны бүрейәрлер.
4Юртда ягыш ягмансоң,
топрак чат ачды.
Муңа дайханлар утанып,
башларыны бүрейәрлер.
5Хатда чөлдәки кейик хем
иймәге от болмансоң,
ташлаяр яңы гузлан овлагыны.
6Гуланлар ялаңач гаяларда дуруп,
эдил шагаллар ялы хашлап дем алярлар.
Отлы яйла болмансоң,
өчди оларың гөзлериниң нуры».
7Этмишлеримиз бизе гаршы шаятлык этсе-де,
Өз адыңың хатырасына бир зат эдәй, я Реб!
Бизиң дөнүклигимиз чөкдердир җуда,
чүнки биз Саңа гаршы этдик гүнә.
8Эй, Ысрайылың Умыды,
хасратлы вагтындакы Халасгәри!
Нечүн боляң бу юртда гелмишек ялы,
гиҗәни гечирмек үчин дүшлән өтегчи ялы?
9Нечүн Сен чашан адам ялы,
халас этмәге гүйҗи етмейән
батыр сөвешиҗи ялы боляң?
Эмма Сен бизиң арамыздасың,
биз Сениң адың билен чагырылдык,
бизи терк этме, я Реб!
10Бу халк хакда Реб шейле диййәр:
«Олар, хакыкатдан-да, айланып гезмеги халадылар,
аякларына дынчлык бермедилер.
Шонуң үчин Мен-Реб олардан хошал дәлдирин.
Инди оларың этмишлерини ятларын,
гүнәлери үчин җезаландырарын».

Ялан пыгамберлер

11Онсоң Реб маңа шейле дийди: «Бу халкың абаданчылыгы үчин дилег этме. 12Олар агыз беклеселер-де, оларың перядына гулак асмарын. Олар якма гурбанлыгыны, галла садакасыны хөдүрлеселер-де, Мен олары кабул этмерин. Терсине, гылыч, ачлык ве мерги билен олары ёк эдерин». 13Онсоң мен Реббе: «Вах, Хөкмүрован Реббим! Пыгамберлер олара гылыч йүзүни гөрмерсиңиз, ачлык беласыны чекмерсиңиз, бу ерде хакыкатдан-да саг-саламат яшарсыңыз диййәрлер» дийдим. 14Реб маңа шейле җогап берди: «Пыгамберлер Мениң адымдан яландан пыгамберлик эдйәрлер. Олары Мен ёлламадым. Олара Мен не буйрук бердим, не-де олар билен геплешдим. Оларың сизе эдйән пыгамберликлери галп гөрнүш, бидерек палчылык билен өз йүреклериниң хилесидир». 15Шонуң үчин хем бу пыгамберлер барада Реб шейле диййәр: «Мен ёлламасам хем Мениң адымдан пыгамберлик эдип, „Бу юрда гылыч ве ачлык гелмез“диййәрлер. Эмма бу пыгамберлериң өзлери гылычдан ве ачлыкдан хеләк боларлар. 16Оларың пыгамберлик эден халкы-да ачлык ве гылыч себәпли Иерусалимиң көчелерине ташланар. Оларың өзлерини, аялларыны ве огул-гызларыны җайлан болмаз. Чүнки эден писликлерини Мен оларың өз башларындан индерерин. 17Сен олара шу сөзи етир: „Гой, гөзлеримиң яшы гиҗе-гүндиз кепемесин, чүнки бой гызым – эзиз халкым агыр яраланды, гүйчли зарба сезевар болды. 18Мейдана чыксам, гылычдан гечириленлери гөрйәрин! Шәхере гирсем, ачлыкдан хеләк боланлары гөрйәрин! Пыгамбер-де, руханы-да хич зада дүшүнмән, юртда энтешип йөрлер“». 19Яхуданы бүтинлей рет этдиңми?
Сионы йүрекден йигренйәрсиңми?
Нәме үчин шыпа тапмаз ялы,
бизи бейле яраладың?
Биз парахатлык гөзледик,
эмма хайыр тапмадык.
Шыпа вагтына гарашдык,
эмма ховп абаняр.
20Я Реб, биз өз пислигимизи,
ата-бабаларымызың языгыны боюн алярыс.
Чүнки биз Саңа гаршы гүнә этдик.
21Өз адыңың хатырасына бизден йүз өвүрме.
Өз шөхратлы тагтыңы песелтме.
Бизиң билен эден әхтиңи яда сал,
оны бозма.
22Миллетлериң бутларының арасында
ягыш ягдырып билйәни бармы?
Асман чабга ягдырып билерми?
Муны диңе Сен эдип билйәрсиң,
я Бейик Худайымыз!
Буларың барыны эдйән Сенсиң.
Сендедир умыдымыз!