‏ Jeremiah 2

Ысрайыл халкы Ребден йүз өвүрйәр

1Маңа Реббиң шу сөзи аян болды: 2«Гит-де, шулары Иерусалим халкына җар эт. Реб шейле диййәр дий: „Мен сениң яшлыгыңдакы вепаңы,
гелин вагтыңдакы сөйгиңи ятлаян,
чөлде – экин битмейән ерде,
Мениң ызыма эеришиңи ятлаян.
3Ысрайыл Реб үчин мукаддес халкдыр,
Онуң хасылының илкинҗи мивесидир.
Ондан иенлериң әхлиси языклы болуп,
үстлеринден бетбагтлык инди“.

Муны Реб айдяндыр.
4Реббиң сөзүне гулак асың,
эй, Якуп несли,
Ысрайылың әхли ковумлары!
5Реб шейле диййәр:
„Менден узаклашар ялы,
ата-бабаларыңыз Менден
нәме яманлык гөрдүлер?
Бидерек затларың ызына эерип,
өзлери-де бидерек болдулар.
6Олар: ‘Бизи Мүсүрден чыкаран,
чөлде, чукурлыкда хем чолалыкда,
гурак хем түм гараңкылыкда,
хич кимиң аяк басмадык,
хич кимиң яшамадык еринде
бизе ёл гөркезен Реб ниреде?’
дийип сорамадылар.
7Мивесидир нәз-ныгматындан ийсин дийип,
гетирдим Мен сизи берекетли ере.
Эмма гирениңизде ол ере,
харам этдиңиз сиз үлкәми,
неҗис зада өвүрдиңиз мүлкүми.
8Руханылар: ‘Реб ханы?’ дийип сорамадылар.
Казылар Мени танамадылар,
ёлбашчылар Маңа гаршы питне туруздылар,
пыгамберлер Багал бутуның адындан
пыгамберлик эдип,
бидерек затларың ызына эердилер.
9Шонуң үчин хем Мен ене бир гезек сизи язгарярын.

Муны Реб айдяндыр.
Мен сизиң чагаларыңызың чагаларыны хем язгарярын.
10Киприң кенарякаларына гидип гөрүң,
Кедара адам ёллап, үнс билен гөзден гечириң.
Сер салың, хей, өң болупмы шейле затлар?
11Өз худайларыны чалшан миллет бармы?
Ёгсам оларың худайлары Худаям дәл.
Эмма Мениң халкым өз шөхратлы Худайыны
чалышды бидерек зада.
12Эй, гөклер, муңа аңк-таңк болуң,
горкудан титрешиң.

Муны Реб айдяндыр.
13Чүнки Мениң халкым ики саны пис иш этди:
акар сувларың гөзбашы болан Мени терк этдилер,
өзлерине ховданлар, гырасы чат ачан,
сув сакламаян ховданлар газдылар.
14Ысрайыл гулмы нәме?
Ол догабитди хызматкәрми?
Онда нечүн ол олҗа болды?
15Арсланлар оңа гаршы арладылар,
сеслерине бат бердилер.
Ысрайыл юрдуны вейран этдилер,
шәхерлерини хараба өвүрдилер,
ол ерде бир адам-да галмады.
16Мемфис ве Тахпанхес халкы
пытратды келлечанагыңы.
17Терк этдиң ёл гөркезйән Худайың Ребби,
индердиң шейдип өз башыңдан булары.
18Инди нәме үчин Нилиң сувундан ичмәге
гидйәрсиңиз Мүсүре?
Евфрат дерясындан ганмага
гидйәрсиңиз Ашура?
19Сизи өз пислигиңиз җезаландырар,
дөнүклигиңиз паш эдер.
Өз Худайыңыз Ребби терк этмегиң,
Ондан горкмазлыгың писликдигини,
аҗыдыгыны билиң хем гөрүң.

Муны Гудратыгүйчли-Хөкмүрован Реб айдяндыр.

20Сен биреййәм боюнтырыгыңы дөвүп, дийдиң танапларыңы үзүп:
‘Саңа гуллук этмерин’.
Хер бир бейик байырлыкда бутлара сежде этдиң,
гүр япраклы хер бир агаҗың астында
зына этдиң серлип ятып.
21Экипдим сени иң оңат тохумдан
сайлама үзүм агаҗы хөкмүнде.
Эйсем нәдип сен азып,
өврүлдиң ябаны үзүм агаҗына?
22Ювсаң-да ашгар билен өзүңи, сүртсең-де көп сабыны,
дурандыр хузурымда языгыңың тагмасы.

Муны Хөкмүрован Реб айдяндыр.
23Сен нәдип: ‘Мен харам дәл.
Багал бутуның ызына эермедим’ дийип билйәрсиң?
Җүлгеде эден гүнәңе серет, нәме эдениңи гөр!
Сен өзүни ол ере, бу ере урян йылдам маясың.
24Сен чөле өвренишен,
гызгын деми билен шемала
пышгыран гулансың.
Эсрән вагты оны ким саклап билер?
Ядамаз оны гөзлейәнлең хиҗиси,
эсрән вагты тапарлар оны.
25Аягыңы ялаңачлыкдан,
богазыңы сувсузлыкдан гора.
Эмма сен: ‘Тамакин болма!
Мен кесеки худайлары сөйдүм,
оларың ызына эерерин!’ дийдиң.
26Тутуланында огрының утанышы дек,
ысрайыл халкы-да, онуң патышалары-да,
ёлбашчыларыдыр руханылары-да,
пыгамберлери-де утандылар.
27Олар бир агаҗа ‘Сен мениң атамсың’,
бир даша ‘Мени сен догурдың’ диййәрлер.
Олар Маңа йүзлерини дәл-де, еңселерини өвүрдилер.
Эмма башларындан бела иненде,
‘Гел-де, бизи халас эт!’ диййәрлер.
28Ханы, өзүңизе ясан худайларыңыз ниреде?
Башыңыздан бела иненде,
сизи халас эдип билйән болсалар, гой, гелсинлер.
Эй, яхуда халкы, шәхерлериң саны нәче болса,
худайларыңың саны хем шончадыр.
29Нечүн сиз Маңа шикаят эдйәңиз?
Барыңыз Маңа гаршы баш галдырдыңыз.

Муны Реб айдяндыр.
30Перзентлериңизе нәхак темми берен экеним,
барыбир олар ёла гелмедилер.
Өз гылыҗыңыз йыртыҗы арслан дей
пыгамберлериңизи ювутды.
31Эй, бу дөврүң несиллери,
Реббиң сөзүне гулак гоюң.
Мен Ысрайыл үчин бир чөллүк,
болдуммы түм гараңкы юрт?
Нечүн диййәр халкым: ‘Биз эркин,
бармарыс яныңа гайдып’?
32Хей-де гыз өз шай-сеплерини,
гелин өз күртесини унудармы?
Эмма халкым Мени сансыз гүнләп унутды.
33Сен ойнашларыңы гөзләниңде,
ёлуңы тапмага нәхили уссат!
Хатда пис аяла-да ёлларыңы өвретдиң.
34Этегиң-де бигүнә гарыбың ганына боялан,
оны сен огурлыкда тутмадың ёгсам.
Бу затларың барына гарамаздан,
35сен диййәң: ‘Мен гүнәсиз, элбетде,
Реббиң гахары совулды менден’.
Ине, ‘Мен гүнә этмедим’ диениң үчин,
Мен сениң үстүңден хөкүм чыкарарын.
36Нечүн ызлы-ызына эдйәрсиң сен дөнүклик?
Ашурда масгара болшуң дек,
масгара боларсың Мүсүрде хем.
Реб рет этди бил баглаян халкларыңы,
инди ровачлык газанмарсың олаң үсти билен.
Чыкарсың элиңи йүзүңе тутуп, ол ерден хем“».
37