‏ Jeremiah 51

1Реб шейле диййәр: «Мен Бабылың, ягны Лебкамайың ▼

▼Лебкамай – бу Бабылың бейлеки ады. Лебкамай Мениң гаршыма баш галдырянларың йүреги диймеги аңладяр.

илатының гаршысына хеләклейҗи ел турзарын. 2Бабыла гелмишеклери ёлларын,
оны совруп, юрдуны бош гоярлар.
Бетбагтлык гүни оны
хер тарапдан гуршарлар.
3Кеманчы яйыны гурсун,
совудыны гейип тайяр болсун.
Бабылың яш йигитлерини гайгырмаң,
әхли гошуныны бүтинлей ёк эдиң.
4Өлдүриленлер бабыллылар юрдунда,
яралылар онуң көчелеринде язылсын.
5Оларың юрды Ысрайыл Мукаддесине гаршы
гүнәлерден долы болса-да,
өзлериниң Худайы Хөкмүрован Реб
Ысрайыл билен Яхуданы терк этмеди.
6Бабылдан гачың,
хер ким җаныны халас этсин!
Онуң языгы себәпли хеләк болмаң,
чүнки бу Реббиң өч алҗак вагтыдыр,
Бабылың алмытыны берҗек Олдур.
7Бабыл Реббиң элинде бүтин дүнйәни
серхош эдйән алтын пыяла киминди.
Миллетлер онуң шерабындан ичдилер,
мунуң үчин акылындан азашдылар.
8Бабыл дуйдансыз йыкылып күл болды,
онуң үчин перят эдиң!
Ярасына мелхем чалың,
белки-де, шыпа тапар.
9Биз Бабыла шыпа берҗек болдук,
йөне ол шыпа тапмады!
Оны ташлаң, гиделиң!
Хер ким өз юрдуна гитсин!
Онуң агыр хөкүми гөклере етди,
булутлара ченли бейгелди.
10Реб бизи аклады,
гелиң, Худайымыз Реббиң ишини
Сионда ыглан эделиң.
11Оклары йителдиң,
сагдаклары долдурың!

Реб мадайларың патышаларының рухуны оярды; Онуң максады Бабылы ёк этмекдир, Реб Өз өҗүни – ыбадатханасының өҗүни алар. 12Бабыл галасына гаршы тугы галдырың;
гөзегчилиги гүйчлендириң, сакчылар гоюң,
букулары тайынлаң; чүнки Реб Бабыл илатына
гаршы ниетләнини ве айданыны ерине етирди.
13Эй, бол сувлар якасында,
бай хазыналы ерде яшаян халк!
Сениң соңуң гелди,
өмүр танапың кесилди!»
14Хөкмүрован Реб Өзүнден ант ичди:
«Сени чекиртге сүрүси кимин эсгерлер билен долдурарын,
олар саңа гаршы еңиш награсыны чекерлер».

15Ери Өз гудраты билен ярадан Ребдир. Ол пайхасы билен дүнйәни беркарар этди,
акылы билен гөклери яйды.
16Ол гүрләнде, шаглаяр гөкдәки сувлар,
гөтерилйәр ериң учларындан булутлар.
Ягыш үчин йылдырымлар чакдыряр,
аммарларындан шемал өвүсдирйәр.
17Хер бир адам акмак хем акылсыздыр,
хер зергәр ясан бутларындан уяда галар,
олар ясаландыр, оларда җан ёкдур.
18Булар бидерекдир, масгарабазлаң ишидир;
җезаландыранымда олар ёк боларлар.
19Эмма Якубың пайы бейле дәлдир,
чүнки әхли затлары ярадан Худайдыр,
Ысрайыл тиреси Онуң мирасыдыр,
Онуң ады Хөкмүрован Ребдир.

20«Сен Мениң гүрзим – уруш ярагымсың,
Мен сениң билен миллетлери гырарын,
сениң билен патышалыклары вейран эдерин.
21Сениң билен атлары ве чапыксуварларыны гырарын,
сениң билен сөвеш арабаларыны ве арабачысыны гырарын.
22Сениң билен эркеклери хем аяллары,
гаррылардыр яшлары,
огланлардыр гызлары гырарын.
23Сениң билен чопаны ве сүрүсини,
дайханы ве ер сүрйән өкүзлерини,
ёлбашчылары ве хәкимлери гырарын.

24Сионда гөзүңизиң алнында Бабыл юрдуның ве әхли бабыллыларың эден хемме яманлыкларыны өзлерине гайтарып берерин. Муны Реб айдяндыр. 25Мен саңа гаршыдырын,
эй, вейран эдйән даг!
Бүтин дүнйәни йыкан даг!

Муны Реб айдяндыр.
Элими саңа гаршы узадып,
сени гаялардан ашак тогаларын,
сени янан дага өврерин.
26Сенден бурч дашыны,
бинят дашыны алмазлар,
сен эбедилик хараба боларсың».

Муны Реб айдяндыр.
27Юртда байдак дикиң,
миллетлер арасында сурнай чалың,
миллетлери Бабыл билен урушмага тайярлаң.
Арарат, Минни ве Ашкеназ патышалыкларыны
Бабылың гаршысына чагырың,
онуң гаршысына серкерде белләң,
үстүне чекиртге сүрүси кимин атлар ёллаң.
28Миллетлери, ёлбашчылары, хәкимлери билен бирликде
мадай патышаларыны ве оларың гол астындакы әхли юртлары
Бабылың гаршысына сөвеше топлаң.
29Юрт титрәп, лерзана гелйәр!
Чүнки Бабыл юрдуны илатсыз хараба өвүрмек барадакы
Реббиң ниети амала ашяр.
30Бабылың батырлары сөвешмекден эл чекди,
өз беркитмелеринде отырлар, оларың гүйҗи гачып,
хелей ялы болдулар, яшаян ерлерине от берилди,
дервезелериниң килтлери дөвүлди.
31Чапар үстүне чапар,
хабарчы үстүне хабарчы ылгашып,
Бабыл патышасына шу хабары етирдилер:
«Шәхер долы басылып алынды,
32гечелгелер эле салынды,
гамышлы батгалыклара от берилди,
уршуҗылара горкы аралашды».
33Ысрайыл Худайы Хөкмүрован Реб шейле диййәр:
«Дөвек вагты харман ери нәхили тапбатланян болса,
Бабыл гызы-да шейле эдилер.
Ене аз салымдан онуң орулҗак вагты гелер.
34Бабыл патышасы Небукаднесар бизи чейнеди,
бизи оврадып енҗип,
бош габа өвүрди.
Аждарха кимин ювутды бизи,
гарныны нәз-ныгматдан дойруп,
соңра бизи гусуп ташлады.
35Сионың илаты: „Маңа ве ысрайыл доганларыма
эдилен зорлук Бабылың башына гелсин!“диер.
Иерусалим: „Дөкүлен ганымызың хуны,
гой, бабыллылардан соралсын!“диер».

36Мунуң үчин Реб шейле диййәр: «Мен сениң хакыңы алып берерин,
сениң өҗүңи аларын,
Бабыл деңзини такырадарын,
чешмесини гурадарын.
37Бабыл даш үйшмеклерине,
шагаллар сүренине өврүлер,
ховп ве рысвачылыга дөнүп,
ол ерде хич ким яшамаз.
38Бабыл халкы арслан дей арлар,
арслан чагасы кимин хыңранар.
39Ишдәлери ачылан вагты болса,
Мен олара мейлис гурарын.
Шатланып, эбеди ука гитсинлер,
хич вагт оянмасынлар дийип,
олары серхош эдерин.
Муны Реб айдяндыр.
40Олары гузы, гоч, гечи кимин
союлмага иберерин.
41Вах! Шешак ▼

▼Шешак – бу Бабылың бейлеки ады.

басылып алынды!
Вах! Бүтин дүнйәниң шөхраты эле салынды!
Бабыл миллетлер арасында ховпа өврүлди!
42Бабылы деңиз басды;
әпет толкунлар оны бүреди.
43Онуң шәхерлери вейран болды,
юрды хич ким яшамаян,
хич бир ынсан гечмейән
гурак бир чөле дөнди.
44Бабыл худайы Бели җезаландырарын,
ювуданыны гусдурарын,
миллетлер гайдып оңа тарап эңмезлер,
Бабылың дивары йыкылар.
45Эй, халкым, ол ерден чык,
Реббиң гахар-газабындан
хеммәңиз җаныңызы халас эдиң.
46Юртда эшидилҗек мыш-мышлара
йүрегиңиз тапдан дүшмесин, горкмаң.
Бир йыл бир хабар гелер,
соңракы йыл башга бир хабар.
Юртда зорлук хөкүм сүрүп,
бир шаның башга бир ша гаршыдыгы хакда
геп-гүррүңлер яйрар.
47Мунуң үчин Мениң Бабылың бутларыны
җезаландырҗак гүнлерим гелер.
Онуң тутуш юрды утанҗа галар,
җесетлери юрдуң ортасында ере серлер.
48Онсоң демиргазыкдан гелен
ёк эдиҗи оңа хүҗүм эденде,
асман, ер ве олардакы әхли зат
Бабылың башына гелен затлара шатланып гыгырышар.

Муны Реб айдяндыр.
49Эй, Ысрайылың өлдүриленлери!
Тутуш ер йүзүниң өлдүриленлери үчин
Бабыл-да өз гезегинде хеләк болар.
50Эй, гылычдан гачып гутуланлар,
гидиң, сакланмаң!
Ребби узак юртда ятлаң
Иерусалим хакда ойланың.
51Биз кәйинч эшиденимизде утандык.
Гелмишеклер Реббиң өйүниң
мукаддес ерлерине гирдилер,
шонда йүзүмизи рысвалык өртди».
52«Онуң бутларыны җезаландырҗак гүнлерим гелер,
онуң бүтин юрдунда яралылар иңләр.

Муны Реб айдяндыр.
53Бабыл гөклере чыкса-да,
галасыны белент ерде беркитсе-де,
Мен үстүне ёк эдиҗини ёлларын».
54Бабылдан гыкылык сеси эшидилйәр,
ол ерден вейранчылык сеси гелйәр!
55Чүнки Реб Бабылы вейран эдйәр,
шовхуныны басып ятыряр.
Толкунлары бол сув дей гүвлейәр,
галмагаллы сеслери эшидилйәр.
56Бабылың гаршысына хеләклейҗи чыкды,
онуң батыр йигитлери эле салынды,
яйлары бөлек-бөлек болды,
чүнки Реб өч алян Худайдыр;
онуң этмишиниң алмытыны берер.
57Мен онуң ёлбашчыларыны, акылдарларыны,
хәкимлерини, серкерделерини,
уршуҗыларыны серхош эдерин.
Олар эбеди ука гидип оянмазлар.

Муны ады Хөкмүрован Реб болан Патыша айдяр.

58Хөкмүрован Реб шейле диййәр: «Бабылың галың диварлары ер билен егсан болар,
онуң белент дервезелери якылар,
халклар бидерек ере зәхмет чекерлер,
миллетлериң дер дөкен зәхмети ода ташланар».

59Бу Яхуда патышасы Сидкияның патышалыгының дөрдүнҗи йылыды. Махсеяның агтыгы, Нерияның оглы Серая патышаның баш доландырыҗысыды. Ол Сидкия билен биле Бабыла барярка, Ермея пыгамбер оңа шу сөзи табшырыпды. 60Ермея Бабылың башына гелҗек әхли бетбагтлыклары, Бабыла дегишли бу сөзлериң барыны бир кагыза язды. 61Ермея Серая шейле дийди: «Бабыла бараныңда, бу сөзлериң әхлисини халка окап бермеги унутма. 62Онсоң шейле дий: „Я Реб, бу ери ёк этҗекдигиңи, онда ынсан-да, хайван-да яшамаҗакдыгыны, юрдуң эбедилик харабачылыга өврүлҗекдигини Өзүң айтдың“. 63Бу кагыздакы языланлары окап боланыңдан соң, оны бир даша баглап, Евфрат дерясының ортасына ат. 64Соңра шейле дий: „Бабыл-да шейдип сува батар, онуң башындан индерҗек бетбагтлыгымдан яңа, инди ол хич хачан галып билмез“».

Ермеяның сөзлери шу ерде гутаряр.