‏ Job 14

Эйюп сөзүни довам эдйәр

1«Ынсандан доглан ынсаның өмри гысга,
дерди көп боляндыр.
2Ол гүл кимин ачыляр, соляр,
көлеге кимин йитйәр, ыз галмаяр.
3Мениң яла дагам гөз дикйәңми Сен?
Хөкүм этмек үчин мени хузурыңа гетирйәңми?
4Ким харамдан тәмизи чыкарып билйәр?
Хич ким!
5Ынсаның гүни саналгыдыр,
айларының саны кесгитленендир,
олар Сениң беллән чәклериңден гечип билмейәрлер.
6Олардан гөзүңи айыр, өз гүнлерине гой,
иш гүнүни соңлан ишчи дек
дынч алсынлар.
7Хатда агаҗа-да умыт бардыр,
ол чапылса, ене гөгерер,
пудаклары эгсилмез.
8Көки ерде гаррап,
төңңеси топракда гурап гитсе-де,
9сув ысыны алан бадына өсүнтги чыкарып,
яш агач кимин шахалаяр.
10Эмма ынсан өлүп, ёк боляр,
адамзат җан берип, йитирим боляр.
11Көл сувларының гурайшы,
деряның гурап, чөле дөнүши кимин,
12ынсан хем ятяр-да, гайдып турмаяр,
гөклер ёк болянча, адамлар оянмазлар,
укуларындан турузылмаз.

13Вах, мени өлүлер дүнйәсинде гизлеседиң,
газабың ятышянча, мени яшырсадың,
маңа мөхлет берип, онсоң мени ятласадың!
14Ынсан өлер-де, дирелерми?
Мен тә азат эдилйәнчәм,
азаплы гуллугымың әхли гүнлеринде гарашарын.
15Сен чагырарсың, мен-де җогап берерин.
Өз элиңиң яраданыны күйсәрсиң.
16Шонда Сен әдимлерими санарсың,
йөне гүнәми ызарламагыңы бес эдерсиң.
17Языгым торба салнып мөхүрленер,
этмишимиң үстүни өртерсиң.

18Даг опурылып, вейран боляр,
гая еринден гопарыляр;
19сувлар дашларың йүзүни ялмаяр,
силлер ериң топрагыны сырып әкидйәр,
Сен хем ынсанларың умыдыны шейле ёк эдйәрсиң.
20Ынсанлардан хемишелик үстүн чыкяң,
олар ёк болярлар,
йүзүни үйтгедип, гайры ере ёллаяң.
21Огуллары хормата эе болярлар, олар мундан хабарсыз,
масгараланярлар, олар муны билмейәрлер.
22Олар диңе өз беденлериниң агырысыны дуюп,
диңе өзлери үчин яс тутярлар».