‏ Job 29

Эйюбың соңкы сөзи

1Эйюп сөзүни довам эдип, шейле дийди: 2«Вах, мен ене өңки айлара доланып барсадым!
Худайың мени горан гүнлериндәки ялы болсадым!
3Шол вагтлар Худайың чырасы депәме нур сачарды,
гараңкылыкда Онуң нуры билен йөрәрдим.
4Җахылкам Худай маңа яр болуп,
чадырымы горапды.
5Шол дөвүрде Гудратыгүйчли мениң биленди,
чагаларымыңам бары төверегимдеди.
6Ёлларым сүйт билен ювларды,
гаядан зейтун ягы акарды!
7Шәхер дервезесине баранымда,
мейданчада отурмага ериме геченимде,
8яшлар мени гөрүп, ёл берердилер,
гаррылар-да өр турардылар.
9Хан-беглер-де гүррүңлерини бес эдип,
эллери билен агызларыны тутардылар.
10Баштутанлардан сес-үйн чыкмазды,
олар мениң өңүмде лал-җим болардылар.
11Сөзүми эшиден мени өверди,
гөрен-де, мени тарыпларды.
12Чүнки мен харай ислән гарыбы,
көмеге мәтәч етими халас эдердим.
13Өлүмиң бәри янындакыларың алкышыны алардым,
дул хатынларың калбына нагмалар берердим.
14Догручыллыгы эшик кимин гейдим,
ол мени өртди;
адалатым болса дон ве селле киминди.
15Көрлере гөздүм,
агсаклара-да аякдым.
16Гарыплара атадым,
ятларың хукукларыны горардым.
17Эрбетлериң әңини яздырып,
авуны агызларындан алардым.
18Мен өз янымдан шейле пикир эдердим:
„Гүнлерим чәге кимин көп болуп,
өз өйүмде асудалыкда өлерин.
19Көклерим сувлара тарап яйрап,
шахаларыма бүтин гиҗе чыг дүшйәр.
20Ат-абрайым көнелмез,
яйым элимде болар элмыдам“.
21Хеммелер сөзлериме сабырлы гулак гоюп,
маслахатымы сес-үйнсүз диңләрдилер.
22Сөзүми соңланымдан соң, мениң билен давалашян болмазды,
сөзлерим ягыш дамҗалары кимин якымлыды олара.
23Ягша гарашышлары ялы маңа гарашардылар,
сөзлерими яз ягшы дей ичердилер.
24Йылгырып баканымда, гөзлерине ынанмаздылар,
нурана йүзүмден рухланардылар.
25Олара баш болуп, ёл гөркезйән мендим,
лешгерлериң арасындакы ша кимин,
яс тутянлара гөвүнлик берйән адам ялы яшардым».