‏ Job 7

Эйюп сөзүни довам эдйәр

1«Ынсанларың ердәки дурмушы җуда мүшгил дәлми?
Гүзераны гүнлүкчиниң гүзераны ялы дәлми?
2Көлегәни күйсейән гул,
муздуна гарашян гүнлүкчилер кимин,
3кысматыма бош айлар язылды,
Мушакгатлы гиҗелер белленилди.
4Дүшегиме гечип: „Хачан тураркам?!“диййән,
эмма гиҗе гутарныксыз гиҗә өврүлйәр,
икияна урнуп, даңымы атарян.
5Беденим гуртдур кесмеклер билен өртүлендир,
хамым кесмекләп, соңам ириң акяр.
6Гүнлерим докмачының мәкисинден чалт,
олар умытсызлыкда гечип баряр.
7Унутма, эй, Худай, өмрүм бир демдир,
гайдып ягшылыга гөзүм дүшмез.
8Гөзлериң мени шу пурсат гөрйәр,
йөне мундан бейләк мени гөрмерсиң,
гөзлериң мени гөзләр, эмма мени тапмарсың.

9Булудың селчеңләп, гайып болшы дей,
өлүлер дүнйәсине гиденлер-де ызларына доланмазлар.
10Өйлерине гайдып гелмезлер,
өз меканлары олары танамаз.
11Шонуң үчинем үмсүм болҗак дәл,
җанымың янгыҗына геплеҗек,
аҗы хасрат билен шикаят этҗек.
12Мени гөз астында сакларың ялы,
мен деңиз я деңиз аждархасымы нәме?
13Дүшегим маңа теселли берер,
чарпаям зейренҗими диңдирер дийсем,
14мени дүйшлер билен горкузяң,
гөрнүшлер билен йүрегими яряң.
15Шу тенде яшандан,
боглуп өленим говудыр.
16Мен җанымдан дойдум; бу дүнйә бакы гелен дәлдирин,
мени өз гүнүме гой, чүнки өмрүм бир демдир.

17– 18Ынсанлары бейгелдип,
олара үнс берериң ялы,
хер сәхер идәп,
хер салым сынарың ялы,
олар ким болупдырлар?
19Хачана деңеч мени гөз астында саклаҗак,
түйкүлигими ювутмага-да еке гойҗак дәлми инди?
20Гүнә этсем, Саңа зелели нәме,
эй, ынсан Гөзегчиси?
Нәме үчин мени Өзүңе гаршыдаш этдиң?
Нәме үчин мен Саңа йүк болдум?
21Нәме үчин языкларымы багышлап,
этмишлерими өтмейәң?
Чүнки инди габра гирерин,
мени агтарарсың, йөне тапмарсың».