‏ Judges 9

Абымелек

1Ерубагалың оглы Абымелек Шекеме барып, дайыларына ве өз эҗесиниң әхли ковумларына йүзленип: 2«Шекемиң әхли илатына шуны етириң: Сизе Ерубагалың етмиш оглуның ёлбашчылык эдени говумы я бир адамың? Мениң өз сүегиңизден ве тениңиздендигими унутмаң» дийди. 3Онуң дайылары муны Шекемиң илатына етирип, олары ынандырдылар, оларың гөвүнлери Абымелеге тарап өврүлди. «Ол бизиң доганымыз ахырын» дийдилер. 4Олар Абымелеге Багалберит бутханасындан етмиш күмүш теңңе алып бердилер. Белли бир ишиң башыны тутман, ишсиз, гөвне геленини эдип, гөвүн хошлап гезип йөрен адамлара Абымелек шол күмүшлери берип, олары хакына тутды-да, өз ызына дүшүрди. 5Абымелек Опра галасына өз атасының өйүне гелди ве Ерубагалың етмиш оглуны, ягны өз доганларыны бир дашың үстүнде өлдүрди. Диңе Ерубагалың иң кичи оглы Ётам гачып гизленип, дири галды. 6Шекемиң әхли илаты ве Бейтмиллоның илатының хеммеси барып, Шекемиң голайындакы дуб агаҗының янында Абымелеги патыша дийип ыглан этдилер.

7Бу хакда Ётама гүррүң беренлеринде, ол Геризим дагына гидип, онуң депесине чыкды-да, белент сес билен гыгырып, шейле дийди: «Эй, Шекемиң илаты! Мени диңләң, эгер шейтсеңиз, Худай хем сизиң дилегиңизи диңләр.

8Гүнлерде бир гүн агачлар өзлерине патыша сайламакчы болдулар. Олар зейтун агаҗына йүзленип: „Бизе патыша бол“дийипдирлер.

9Зейтун олара: „Мен худайлара ве адамлара берйән хеззетли ягымы ташлап, башга агачларың үстүнден хөкүм сүрмәге гидеринми?“дийип җогап берипдир.

10Соңра агачлар инҗир агаҗына: „Гел-де, сен бизе патыша бол“дийип йүз тутупдырлар.

11Инҗир олара: „Мен өзүмиң ширин-шекер иймишими ташлап, агачларың үстүнден хөкүм сүрмәге гидеринми?“дийип җогап берипдир.

12Соң олар үзүм агаҗына: „Гел-де, бизиң үстүмизден патышалык эт“дийипдирлер. 13Үзүм агаҗы олара: „Мен нәме худайларың ве адамларың гөвнүни гөтерйән ширин-шербетими ташлап, агачларың үстүнден хөкүм сүрмәге гидеринми?“дийип җогап берипдир.

14Иң соңунда әхли агачлар тикенли агаҗа: „Бизе сен патыша болай“дийипдирлер.

15Тикенли агач бейлеки агачлара бакып: „Эгер сиз мениң, хакыкатдан хем, өзүңизе патыша болмагымы ислейән болсаңыз, онда мениң саямда букулың. Эгер шейтмесеңиз, онда тикенли агачдан от чыкып, Ливаның кедр агачларыны якып-яндырар“дийипдир.

16Ине, инди бир середип гөрүң, чыныңыз билен ак йүрекден Абымелеги патыша сайладыңызмы? Ерубагалы хем онуң өйүни нәтдиңиз, онуң хайырлы ишлерине мынасып иш этдиңизми? 17Мениң какам сиз үчин сөвешди, өз җаныны гайгырмады. Ол сизи мидянларың элинден халас этди. 18Инди сиз мениң какамың өйүндәкилериниң гаршысына гидип, онуң етмиш оглуны бир дашың үстүнде өлдүрдиңиз, онуң гырнагындан болан оглы Абымелеги болса Шекемиң илатының үстүнден патыша эдип гойдуңыз, себәби ол сизиң доганыңыз. 19Эгер чыныңыз билен ак йүрекден Ерубагал билен онуң машгаласына догры иш эден болсаңыз, онда Абымелеге шатланың, ол хем сизе шатлансын. 20Эмма бейле этмедик болсаңыз, онда, гой, Абымелекден от чыкып, Шекемиң ве Бейтмиллоның илатыны яксын. Шекемиң ве Бейтмиллоның илатындан от яйрап, Абымелеги көйдүрсин». 21Соңра Ётам Беере гачып гитди ве ол ерде доганы Абымелекден гизленип яшады.

22Абымелек Ысрайыла үч йыл ёлбашчылык этди. 23Худайың эмри билен Шекемиң илаты Абымелегиң гаршысына гидип башлады. 24Бу Ерубагалың етмиш оглуның нәхак ганыны дөкен Абымелекден ве оңа муны этмәге голтгы берен Шекем илатындан ар алмак үчин шейле болды. 25Шекемлилер дагың ёкарсында талаңчылары гойдулар. Олар өзлериниң деңинден гечйәнлериң әхлисини таладылар. Бу барада Абымелеге хабар етирилди.

26Абымелеге гаршы чыкан Ебедиң оглы Гагал өз доганлары билен Шекеме гелди. Шекемиң илаты олара бил баглады. 27Олар мейдана чыкып, өз үзүмлерини йыгдылар. Үзүм енҗилйән сокуда енҗип, сыкып сувуны алдылар. Байрам этдилер, өз худайларына сежде этдилер. Ийип-ичип, Абымелеги нәлетледилер. 28Гагал шонда: «Биз Абымелеге гуллук эдер ялы, Абымелек ким? Биз нәхили адам экеник? Онуң атасы Ерубагал дәлми? Онуң ёлбашчысы Зебул дәлми? Говусы, шекемлилериң атасы Хаморың ковумларына гуллук эдиң, Абымелеге гуллук этмек нәмә герек? 29Эгер-де халк Абымелеги мениң элиме берсе, мен оны ковардым ве Абымелеге: „Өз эсгерлериңиң саныны көпелт-де, сөвеше чык“диердим» дийди.

30Гагалың айдан сөзлерини эшиденде, галаның ёлбашчысы Зебулың гахары кекирдегине гелди. 31Ол хилегәрлик билен Арумадакы Абымелеге гизлин хабар иберди: «Ине, Гагал ве онуң доганлары Шекеме гелип, халкы сениң гаршыңа аяга галдырярлар. 32Сиз шейле эдиң: өзүң ве яныңдакылар гиҗе туруң-да, мейданда букуда эсгерлери отурдың. 33Ирден, Гүн догуберенде, туруң-да, гала хүҗүм эдиң, Гагал ве онуң янындакы адамлар өңүңизден чыканда, сен олары аяман, элиңде барыны эт».

34Гиҗе Абымелек ве онуң янындакы адамлар Шекемиң голайында дөрт топар эдип, эсгерлерини гойдулар. 35Гагал гелип, галаның дервезесиниң янында дурды. Абымелек хем-де букуда отуран адамлар букудан чыкып йөредилер. 36Гагал гелйән адамлары гөрүп, Зебула: «Ана, дагың ёкарсындан адамлар ашак инип гелйәрлер» дийди. Зебул оңа: «Дагың көлегеси саңа адам болуп гөрүнйәндир» дийди. 37Гагал ене-де: «Ине, адамлар бейикден ашак инип гелйәрлер. Бир бөлүмиң эсгерлери палчының дуб агаҗындан бәрик гелйәрлер» дийди. 38Зебул оңа: «Ханы инди сениң „Биз Абымелеге гуллук эдер ялы, ол киммишин?“диен дилиң ниреде? Булар сениң шол әсгермедик адамларың дәлми нәме? Бар, инди чык-да, олар билен сөвеш-дә!» дийди. 39Гагал Шекем илатының өңүне дүшүп гитди-де, Абымелек билен сөвешди. 40Абымелек онуң ызындан ковалады; Гагал ондан гачды. Гала дервезесине ченли аралыкда болан сөвешде көп адам гырылды. 41Абымелек Арумада галды. Зебул Гагалы ве онуң доганларыны Шекемден чыкарып ковды.

42Эртеси халк экин мейданына чыкды. Бу барада Абымелеге хабар бердилер. 43Ол өз адамларыны алып, олары үч бөлүме бөлди-де, мейданда букуда отуртды. Халкың галадан чыканыны гөренде, дуйдансыз оларың үстүни басып, олары гырдырды. 44Абымелек ве онуң янындакы гошун бөлүми галаның дервезесиниң агзына тарап сүйшенде, онуң бейлеки ики бөлүми мейдандакыларың үстүне чозуп, олары гырдылар. 45Абымелек узынлы гүн сөвешди ве галаның илатыны гырып, галаны вейран этди ве ол ере дуз сепдирди.

46Шекемиң голайындакы Эйлберит ыбадатхананың баштутанлары муны эшидип, ыбадатхананың иң берк гораг ерине гирдилер. 47Абымелек бу хакда эшиденде, 48янындакы адамлар билен Салмон дагына гитдилер. Абымелек өз яны билен палта әкидип, агач шахаларыны чапды-да, эгнине алды ве янындакылара: «Мен нәме эден болсам, сиз хем деррев шоны эдиң» дийди. 49Эсгерлериң хер бири агач чыбыкларыны чапып, Абымелегиң ызы билен гитдилер ве чыбыклары ыбадатхананың төверегине үйшүрип, оны отладылар. Эйлберит ыбадатханасындакы мүңе голай эркеклер ве аяллар өлдүлер.

50Соңра Абымелек гидип, Тебез диен галаны габады ве оны эеледи. 51Галаның ортарасында берк диң барды. Аял-эркек, умуман, галаның илатының хеммеси шол ере гачдылар. Олар диңиң ичине гирип, гапыларыны бекледилер ве онуң депесине чыкдылар. 52Абымелек диңиң янына гелип, онуң дашыны габады, оны отламак үчин гапыларының янына барды. 53Шонда бир аял дегирмен дашыны Абымелегиң келлесинден зыңып, онуң келлечанагыны дөвди. 54Абымелек шол махал өз янындакы яраг гөтерйән етгинҗегини чагырды-да, оңа: «Гылыҗыңы ялаңачла-да, мени өлдүр, мен барада „Оны аял өлдүрди“дийлен гүррүң яйрамасын» дийди. Етгинҗек дессине оңа гылыҗыны салды, ол җан берди. 55Абымелегиң өленини гөрен ысрайылларың херси өз өйли-өйүне доланды.

56Шейдип, Абымелегиң өз етмиш саны доганыны өлдүрип, атасының өйүне эден хыянатчылыгыны Худай онуң өзүне гөркезди. 57Шекемиң илатының эден әхли җенаятчылыгыны Худай оларың өз башларына салды. Олары Ерубагалың оглы Ётамың гаргышы тутды.