‏ Micah 7

Мика пыгамбериң ахы-наласы

1Дат гүнүме мениң!
Чүнки мен томус мивесиниң,
үзүмиң галан-гачанының йыгналышы киминдирин;
екеҗе салкым ёк иер ялы;
инҗириң илки мивесини күйсейәр гөвнүм!
2Ер йүзүнде вепадар галмады,
ынсанларың арасында догручылы ёк.
Ган дөкмек үчин букуда ятяр бары,
доган догана дузак гуряр.
3Пис ише түргендир эллери,
хөкүмдарлар, казылар пара сораярлар,
гүйчлүлер арзувына зор билен амал эдйәрлер.
Адалаты ёйярлар шейдип.
4Иң говусы тикен киминдир,
иң догручылы тикенли гермевден бетердир.
Гөзегчилериниң дуйдурышы дей,
оларың җеза гүни гелип етди.
Инди ховсала дүшйәр олар.
5Достуңа ынанма,
гардашыңа бил баглама,
гуҗагыңда ятян аялыңың янында
агзыңа бек бол.
6Чүнки оглы атасыны әсгермейәр,
гыз энесине гаршы гидйәр,
гелин гайыненесиниң йүзүни аляр,
өз ичериңиз сизе душмандыр.
7Эмма мен гөзлерими Реббе дикерин,
Халасгәр Худайыма бил багларын.
Маңа гулак асар Худайым.

Йыкылсам-да, галарын

8Эй, душманым, хешелле какма халыма,
йыкылсам-да, галарын.
Гараңкылыкда отурсам-да,
Реб маңа нур болар.
9Мениң тарапымы чалып,
хөкүм эдип, тә алып берйәнчә хакым,
чекмелидирин Онуң гахар-газабын.
Чүнки мен Реббе гаршы гүнә этдим.
Ол мени ягтылыга чыкарар,
мен Онуң хакыкатыны гөрерин.
10«Ханы, Худайың Реб ниреде?»
диен душманым муны гөрер,
ол утанҗа галар.
Душманымың йыкылышыны
өз гөзлерим билен гөрерин.
Көчелериң палчыгы дек,
аяк астында басгыланар ол.
11Эй, Иерусалим,
диварларың гурулҗак гүни гелер!
Шол гүн узаклара гидер серхет.
12Шол гүн Ашурдан Мүсүре,
Мүсүрден Евфрат дерясына,
деңизден деңзе, дагдан дага ченли
узаклардан гелерлер сизе.
13Эмма илатларың этмишлери себәпли,
вейран болар ер йүзи.
14Я Реб, Өз мирасың болан бу сүрә,
Өз халкыңа хасаң билен чопанчылык эт!
Олар токайларда,
гөк яйлаларда еке яшаярлар;
гадымкылар дей
Башанда, Гилгатда отлат олары.
15Бизе аҗайып затлар гөркез
Мүсүрден чыкаран дөврүңдәки дей.
16Миллетлер муны гөрүп,
өз кувватларындан утанарлар.
Эллерини агызларына тутарлар,
гулакларыны дыкарлар.
17Йыланлар ве сүйрениҗилер ялы гум яларлар.
Галаларындан титрешип чыкарлар.
Горкы ичинде Худайымыз Реббе тарап өврүлип,
Сенден хедер эдерлер.
18Өз мирасындан аман галанларың
языгыны багышлап,
гүнәсини гечйән башга Худай бармыка?
Газабыны эбеди сакламаяр Ол,
чүнки Ол мерхемет гөркезмеги сөййәр.
19Рехими инер Онуң бизе ене-де.
Этмишлеримизи аяк астына атар.
Әхли гүнәлеримизи
деңзиң дүйбүне ташларсың.
20Овалдан бәри ата-бабаларымыза сөз бершиң ялы,
Якуба ве Ыбрайыма вепалылыгыңы гөркезерсиң.