‏ Psalms 34

Давудың мезмуры

1Я Реб, мениң билен давалашянлар билен Сен давалаш;
мениң билен сөвешйәнлер билен Сен сөвеш;
2совудыңы гей, галканыңы ал, дадыма етиш.
3Мени ковалаянлара гаршы
найзалы, айпалталы чык.
Калбыма дий: «Халасгәриң – Мен».
4Җанымың кастына чыканлар, гой, утанып масгара болсун;
маңа гаршы эрбетлик ниетләнлер ызына дөнсүн, йүзи гызарсын.
5Гой, олар ел өңүндәки овнук саман дек болсун;
Реббиң перишдеси олары сырып әкитсин.
6Гой, оларың ёлы гараңкы хем сүрчек болсун;
Реббиң перишдеси олары ковсун.
7Чүнки себәпсиз ере мениң үчин дузак гурдулар;
себәпсиз ере мениң үчин чукур газдылар.
8Гой, хеләкчилик дуйдансыз олаң башына инсин,
гизлин гуран дузакларына өзлери дүшсүн,
хеләкчилиге учранда, гой, шоңа дүшсүн.
9Мениң җаным болса Ребде шат болар;
мени халас эдендигине бегенер.
10Шейле диер мениң әхли сүңклерим:
«Я Реб, эйсем Сен ялы бармы?
Сен эҗизи гутарярсың гүйчлүден,
пукарадыр мәтәчлери – талаңчысындан».
11Бетниет шаятлар гаршыма чыкяр,
билмейән задымы менден сораяр.
12Ягшылыгыма яманлык эдйәр,
мениң җанымы хоссарсыз гойяр.
13Мен болса җул геердим олар сыркавка,
агыз бекләп, өзүми песпәл тутардым;
эмма җогапсыз галды дога-дилегим.
14Мен олара достум я доганым ялы гарардым,
эҗеме яс тутян дек башым ашак салып,
матам тутардым.
15Олар болса бүдрәниме шатланып, йыгнанардылар;
мыҗабатчылар маңа гаршы топланардылар;
агсан болуп, мени яңсылардылар;
мени дынгысыз парчалардылар.
16Шикеслини яңсылаян худайсызлар дек,
олар маңа дишлерини гыҗаярдылар.
17Я Таңры, Сен хачана ченли муңа серетҗек?
Оларың сүтеминден халас эт мениң җанымы,
арсланлардан халас эт еке-тәгими.
18Мен улы йыгнакда Саңа шүкүр эдерин,
көп санлы халкың арасында Сени шөхратландырарын.
19Маңа нәхак душман боланлар, гой, шатланмасын,
Мени нәхак ере йигренйәнлер гөз гыпышмасын.
20Чүнки олар асудалык барада гүррүң этмейәрлер,
терсине, ер йүзүндәки асудахаларлара гаршы
хилели сөзлери ойлап тапярлар.
21Мени айыплап, агызларыны гиңден ачярлар:
«Хә-ә, өз гөзүмиз билен гөрендирис!» диййәрлер.
22Я Реб, Өзүң гөрдүң, дымма!
Я Таңры, менден узакда болма.
23Мениң хакым хем давам үчин,
гайрата гал, оян, эй, Худайым, Таңрым.
24Догрулыгыңа лайыклыкда
мени акла, эй, Бейик Худайым;
хешелле какмасынлар мениң үстүмден.
25Йүрекден: «Хә-ә, йүрек ислегимиз ерине дүшди:
биз ондан дындык» дийип, олар айтмасын.
26Хасратыма шатланянларың бары
йүзлери гызарып, биабрай болсун;
өңүмде өзүни бейгелдйәнлериң эгинбашлары
утанч хем-де бетнамлык болсун.
27Мениң хаклылыгымы ислейәнлер шатланып,
хешелле каксын,
«Өз бендесине парахатлык ислейән Реббиң
белентлиги артсын» дийип, дынгысыз айтсын.
28Мениң дилим Сениң догрулыгыңы айдар
хем-де узаклы гүн Саңа ол алкыш эдер.